VERBLOEMDE ODE AAN AMSTERDAM

In deze gezamenlijke woonkamer ogen ze onschuldig en hier en daar zelfs sociaal bekwaam. Maar schijn bedriegt. Ze hebben allemaal al heel wat kansen gehad, vloerkleden ondergekotst en vertrouwen beschaamd.

Ook ik ben dakloos al heb ik een smartphone, dat hebben ze tegenwoordig allemaal. De ‘anderen’ over wie ik het hier heb, wonen hier met mij in een daklozenopvang ergens in Amsterdam. Samen kijken we uit op ondoordringbare kantoorramen, het uitzicht van uitzichtlozen kan, zo lijkt het, niet anders dan keihard weerkaatsend.

Mijn pols zegt dat het half tien is en volgens mij moet ik zo gaan. Ik wil de ‘huisregels’ niet uit mijn hoofd kennen, dat is mijn eer te na. Mijn misplaatste arrogantie focust zich om mijn horloge. Het is er één die mijn hartslag kan meten, mijn route berekent en tegelijkertijd muziek kan spelen. Een ingenieus hebbeding dat mij het gevoel moet geven dat ik boven dit alles zweef. Dat ik meer waard ben dan hen met wie ik sinds kort mijn maaltijden deel.

You’re better than this schalt het door de bluetooth oordopjes die ze bij mijn polsgepronk leverden. Het lijkt een kleinigheid dat ik nu zo naar mijn work-outlijstje luister, maar het is de enige houvast die ik momenteel heb in mijn leven. Waarschijnlijk was een Blueslijstje eerlijker geweest, maar ik ben beter dan dit. Het zit nu gewoon even tegen.

Terwijl het betreffende nummer naar de achtergrond verdwijnt, bijt ik op mijn bovenlip. Hoe heb ik zo af kunnen glijden? Waar is het fout gegaan? In mijn kindertehuis was ik het meest potentiele weesje, ik kreeg de bloemen van de kerk, werd topscorer van FC Zuidhorn… of was het VV?

In mijn achterhoofd hoor ik ze nog mijn naam scanderen. “Postma, Postma, P…” Ik kijk opzij en zie een groepje, twee mannetjes, drie vrouwtjes. Ze lijken het gezellig te hebben, maar God mag weten waarmee. Links vooraan, vlakbij de plek waar ze het voedsel uitdelen zit de groepoudste. Je kunt zien dat hij vroeger sterk moet zijn geweest. Zijn neus en neus verraden een leven vol vechtpartijen, wijn en melancholisch gedweep.

De man aan mijn andere kant kijk ik lieve niet aan. Da’s een echte gekkie, je kent het type: veel te blije blik voor iemand met een bijstandsuitkering, constant aan het praten, onbegrijpelijke kale plekken in zijn baard.

Ik moet denken aan de vaste bewoners van de poezenboot. Niet degenen die je kunt adopteren, maar de oude vuilnisbakjes die ze niet meer laten gaan. Dit zijn hun menselijke equivalenten. Dakloze Amsterdammers net zo vergroeit met de hulpverlening als zelfkastijding met mijn naam.

Ik schrik van de begeleider die ineens naast me staat. “Ik probeerde u te roepen, meneer Postma. U moet nu echt gaan.” Ik pauzeer mijn muziek en smijt een frons richting de rest van de zaal. In mijn ooghoek zie ik een typische Amsterdamse hulpverlenerslach. “Die gaan zo naar de dagbesteding. Lekker een beetje vogelhuisjes maken.”

Ik knik na zijn vraag of ik een plekje heb waar ik nu naartoe kan. Hij lijkt me meer te geloven dan ik zelf. Ik geloof bitter weinig de afgelopen dagen, maar Godzijdank voor het Volkshotel!

Mijn vriendin heeft een piemel


Blogs met een
titel als deze kun je het beste beginnen met een gedegen introductie. Tenzij je je schaamt natuurlijk. Dan kun je ze beter niet beginnen of publiceren onder een fictieve naam. In mijn geval is het juist mijn naam die geleid heeft tot dit verhaal.

Hallo, ik ben Prasad Postma en ik ben verliefd op Maria, een transgender meisje van 22 jaar. Ik ken haar nog maar een maand via Tinder, maar toch weet ik nu al dat het voor de lange termijn is. Dit laatste moet ook wel, want ze is nog lang niet klaar. Maria is nog maar pas begonnen aan haar gestuurde pubertijd, maar eerst even terug naar mijn naam.

De reden achter de prachtige alliteratie in de eerste zin van de vorige alinea ligt bij mijn adoptie door Groningers met een Friese achternaam. Zij brachten mij naar een schitterend dorpje iets links van Groningen, mijn eerste jaar bracht ik door in Sri Lanka. Op een jaar waarin ik al mijn kleurplaten zwart maakte en het WK van 1990 na voelde mijn bewust meegekregen jeugd allerminst onaangenaam.

Mijn échte (roze) moeder, zo noem ik de vrouw die mij heeft opgevoed, hield vreselijk veel van mij en mijn nieuwe broertjes en zusje. Onze echte vader stampte ons vol aardappelen, Ede Staal en voetbalpraat en iedereen had zijn eigen slaapkamer. Pas rond mijn 21e begon de reden achter dit blog zich te openbaren.

Ik heb nooit gedronken of geblowd en hield, misschien wel daarom, nooit zo van uitgaan. Om meer meisjes tegen te komen, besloot ik op mijn 21e om mezelf in te schrijven bij RelatiePlanet. Ik wilde daar zelfs voor betalen, iets dat toen nog voor datinghulp werd gedaan, heel raar.

Hoewel ik, anders dan op mijn Tinder, dáár mijn lengte wel gewoon in mijn profiel had staan, had ik over aandacht weinig te klagen. Na een maandje flirten en daten, begon me echter iets te dagen. In de profielen die positief op mij reageerden, stond standaard 1 of meer van de volgende 3 zaken:

1          Bij muzikale voorkeur stond: r&b, salsa of Afrikaanse dans.

2          Bij favoriete eten: kip, curry of iets belachelijk Afrikaans zoals gezouten zebra.

en

3          Bij films en boeken stonden: Denzel Washington, Khaled Hosseini en Kader Abdollah.

Let op, dit was dus altijd zo! Een goudbruine standaard. Nu heb ook ik oog voor die verhalenmakers en smaken, maar ik ben opgegroeid met stamppot, Radio Noord en gereformeerde waarden. Mensen die geloven dat cultuur in je bloed zit, verwijs ik graag door naar de Nederlandse vertaling van Mein Kampf, ook al lijkt het in de gevallen waar ik aan refereer te gaan over ‘positieve’ discriminatie.

Nu hoor ik jullie denken ‘Zo erg was dat toch allemaal niet, meneer Postma?’ en jullie hebben gelijk. Ik vind echter dat mensen met een onbewust moeilijke jeugd hun trauma zelf mogen invullen en dit werd de mijne à Vrouwen die mij wilden, hadden mij, was ik roze geweest waarschijnlijk de andere kant op geswipet.

Of dit alles echt waar is, weet ik natuurlijk niet. Ik weet alleen dat 95% van mijn matches, na gedegen ondervraging, over het algemeen ‘niet roze vriendjes’ blijkt te daten. Hiernaast maakte ik bij de profielen van vroeger, degenen zonder de eerder genoemde kenmerken, geen kans. De profielen van tegenwoordig geven minder informatie. Met Tinder is dit alles dus minder (duidelijk) maar deze andere kant van de integratie loopt, volgens mij, nog lang niet in de maat met onze hedendaagse waarden.

Transgenders zoals mijn Maria hebben natuurlijk een veel groter probleem. Toch groeide ook zij op met het trauma niet gezien te worden als het soort persoon dat ze is. Al bij ons eerste gesprek voelde ik die connectie en daarom begon ik dit verhaal.

Misschien is dit mijn onbewuste manier om te verbloemen wat ik vind van de 15cm die haar overduidelijk anders maakt. Hoe het ook zij, mijn droomvrouw heeft iets extra’s en sinds kort ook een naam. Via dit blog hou ik jullie graag op de hoogte over hoe dit verdergaat.

Hoogachtend,

Prasad Postma

#inteGRRRatie

Nederlands Elftal onder 17, Ihattaren
About the text on his shirt. Please keep the following delight Dutch, KNVB!

Hey jij, vaste sportnieuwsvolger/procrastinatiekampioen. Ik wil je aan iemand voorstellen. Als jij bent voor wie ik dit schrijf, las jij net iets over Nederland onder 17 en hoe zij Europees kampioen zijn geworden. Er is alleen een kans dat hierin niets over hem werd gezegd. Technisch zwaar begaafde, talenten hebben nog weleens de nijging om tekort te schieten in effectiviteit en de namen van zij met de mooiste acties worden zelden vermeld in de stukjes die onze #internetNEWSfeed halen. Daarom doe ik dat nu.

Ik heb het over de uitzonderlijke rechts- en soms linksvoor van ons Nederlands elftal onder 17. Je kent hem niet, maar je hebt zijn belofte vast al eens gezien. Hij loopt namelijk overal op pleintjes bij jou in de buurt en, tot vlak voor het begin van afgelopen seizoen (2017/’18) zelfs bij het eerste van Ajax (#34).

De jongen waar ik het over heb, is (mode)bewust, brutaal, beige en net zo vergroeid met de bal als het woord ‘brutaal’ met zijn sociale status. Vreemd genoeg, of misschien wel daarom, is het door mij uitgelichte exemplaar de enige Marokkaansachtige van deze lichting van mijn lievelingsteam. Dit terwijl het Nederlands zaalvoetbalelftal al jaren alleen nog maar lijkt te bestaat uit jongens met zijn soort techniek en achternaam.

Ihattaren, EK onder 17, Nederlands elftal
Laat hem alsjeblieft af en toe boven het maaiveld uitsteken, KNVB! #11Ihattaren #ZiyechWeggejaagd

In mijn boek De Bijbal werp ik een bescheiden licht op de Marokkaanse integratie gezien door de ogen van een voetbalfanaat. Ik schrijf daar over een kentering. Langzaam leek ons voetballandschap te veranderen. Hadden we eerst alleen half begrepen culthelden als #DriesBoussatta, #MounirElHamdaoui en #IsmailAissati, kwamen daar nu ook zogenaamde teamspelers bij als: #AdilAuassar, #YassinAyoub en #KhalidKarami, een zwaar geëvolueerde versie van #BerryvanAerle.

Ik zal jullie mijn pretentieuze conclusie en boosheid omtrent het wegvallen van Nouri en het wegjagen van Ziyech besparen. In plaats hiervan laat ik jullie achter met een naam. Onthoudt deze! Voor hem gaan jouw handen, de komende jaren, nog heel vaak op elkaar. Ik typ dit tijdens de finale. Mijn jonge idool dolt net zijn man met een panna om vervolgens een assist te geven met #buitenkantjelinks. In de halve finale scoorde hij trouwens zijn penalty met een #Panenka. #17jaar #DoeNormaal #Ihattaren.

Ihattaren, EK onder 17, Nederlands elftal
Het begin van de assist die ons uiteindelijk het EK onder 17 bezorgde

GELUKSZOEKER NR. 9

Dat hij voor ons clubgebouw stond te wachten, was op zich niet raar. Hij was alleen zo opvallend op tijd en zijn voetbaltasje was zo klein…

MIEZÈREND
Het was een echte Nederlandse zomeravond toen ik door de motregen naar voetbal fietste. Het seizoen zat erop en van de 75 spelers die mochten, kwamen deze laatste weken gemiddeld 11 mannen trainen. Samen maakten we er iedere woensdagavond het beste van en ineens was daar Jamal.

GEWOON BIJ ALBERT HEIJN
Dat hij voor ons clubgebouw stond te wachten, was op zich niet raar. Ik had hem zelf uitgenodigd. Mijn team (DVVA 3) dreigde uit elkaar te vallen en we hadden gauw nieuwe spelers nodig. Hij was alleen zo opvallend op tijd en zijn plastic voetbaltasje was zo klein.



PASSIEVRUCHT
Ik had Jamal een paar dagen eerder ontmoet. Dat was op een zondagochtend toen ik door het Oosterpark reed. Daar slalomde hij om een stuk of 5 Afrikaans uitziende mannen om vervolgens koeltjes te scoren, zo tussen twee hoopjes jassen door. Direct werd er intens gejuicht en gescholden: beleving die ik afgelopen jaar een beetje had gemist bij mijn eigen elftal.

STATUS: VOETBALLER
Jamals doelpunt betekende het einde van die wedstrijd. Jamal was duidelijk jonger dan de rest en ik besloot hem te wenken om te vragen of hij ook een officieel team had. We raakten aan de praat en ik kwam erachter dat ‘een officieel team’ zo’n beetje alles was dat hij had. Blijkbaar was de KNVB de enige Nederlandse instantie die hem, na zijn geweigerde asielaanvraag, officieel erkende als persoon. Nu was hij spits in de 3e klasse, maar het liefst wilde hij hoger.

VAN DUITSEN BLOED
Ik lees weleens wat, ben hier en daar op reis geweest en heb geproefd van verschillende kanten van het leven. Ik durf dan ook met enige zekerheid te stellen dat Nederland het gigantisch goed doet op veruit de meeste vlakken. Anders dan sommige van mijn linkse vrienden en mijn PVV buurman (hij woont zelfs aan de rechterkant) vind ik niet dat mijn overheid schromelijk tekort schiet in haar pogingen om zoveel mogelijk mensen gelukkig te maken. Ik weet alleen dat Jamal hier is, dat hij officieel niet mag werken, dat hij niet zomaar terug kan en dat hij er het beste van probeert te maken.

wij zijn hier
Jamals lievelingsgerecht

SELECTIEF
Pas nadat hij met ons mee had getraind, durfde Jamal te vertellen wat de belangrijkste reden was dat hij hoger wil spelen. Hij mocht afgelopen jaar gratis meedoen in een lager elftal, maar dat werd komend seizoen moeilijk. Bij ons zou hij qua techniek zeker passen, maar hij kwam te kort voor de contributie. Hij probeerde het nu bij verschillende selectieteams, zodat hij misschien niet hoefde te betalen. Toen ik hem vertelde dat wij geen selectieteam waren, begon hij te lachen. Dat had hij al in de gaten, maar hij vond mij wel aardig.

SPEELS
Jamal speelt inmiddels oefenwedstrijden en hoopt binnenkort te worden opgenomen in de selectie van Fortius. Wel traint hij nog regelmatig met mijn team mee. Hij vind ons aardig, houdt van het spelletje en wil zich nog altijd verbeteren.

ALVAST GEFELICITEERD
Ik ben inmiddels wat meer over deze bijzondere balofiel te weten gekomen. Daar wil ik geen zielig verhaal van maken over belachelijke bootjes en hoeveel op de 10 het uiteindelijk halen. Wel wil ik jullie vragen om na te denken over iets lekkers voor jezelf, of een leuk cadeau voor een volgende verjaardag.

KOOK-PUNT
Met hulp van vrijwilligers en elkaar hebben ‘statusloze’ jongens als Jamal een kookboek gemaakt. Hierin vind je talloze fantastische gerechten uit ‘hun’ Afrika. Met de verkoop van dit boek kan Jamal toch iets verdienen en makkelijker contact met andere mensen maken. Vanwege zijn gebrek aan een netwerk heb ik aangeboden om reclame voor Jamal Ismael te maken. Ik wil jullie vragen om mij hierbij te helpen. Dit kun je doen door dit bericht te delen en/of Jamals verrassend leuke kookboek vol persoonlijke verhaaltjes en goddelijke gerechten voor €15,- te bestellen bij mij.

Gelukkig nieuwsjaar


(Dit filmpje waarin je de betreffende gekkie ziet, werkt niet overal)

Normaal doe ik hier langer over, mijn columns. Dan gebeurt er iets nieuwswaardigs wat ik combineer met mijn leven et voilà. Maar dit gebeurt nu. Ik zit nu in een gezond volle trein tegenover een ongezond in zichzelf pratende man terwijl de conducteur te horen krijgt dat we iets hebben geraakt.

De trein komt tot stilstand en de man voor mij begint over hoe hij iedereen dood wil maken. Ik ben de enige die hem verstaat.

Misschien komt het doordat zich net stressloos een Moslim(achtige)familie met 2 jonge kinderen over de overgebleven plekken rond mij heeft verdeeld. Misschien komt het doordat het jongetje uit dit gezin doodleuk zit te minecraften naast ‘de mogelijke (toekomstige) moordenaar’.

Misschien is het dat oudere echtpaar wat al vriendelijke gebaren maakt vanaf het moment dat ze mij en mijn leenhondje Mickey zagen. Misschien komt het ook doordat ze hier niet mee ophielden nadat ze mijn nagellak zagen, een nieuwjaarscadeautje van een dronken vriendin die vond dat ik op Prince leek op oudejaarsavond.

Misschien is het de vibe van dat blonde meisje wat niet heel hard met haar studentikoze vriendin praat over hoeveel jongens ze om haar vingers windt. Of misschien is het Mickey die constant manieren verzint om zo schattig mogelijk dit stukje te wissen door op backspace te drukken met zijn staartje. Hoe het ook zij, het is alsof niets mij vanavond kan raken.

En waarom zou dat het ook. Ik sta aan het begin van het 2017, MIJN jaar. Dit vier ik komende zondagmiddag met een kleine borrel. Niet omdat ik anders nooit meer iemand zie. De meesten van jullie zie ik vaker dan ik Sylvana wil zien. Het is gewoon tijd. Zondag is het ideale moment voor een gezapige theeparty, een borrel waarbij we weer eens echt met elkaar praten. Ik bedoel met jullie, niet met de middelen van die avond.

De psycho heeft het inmiddels op Mickey gemunt en doet hem na, tenminste hoe Mickey ademt. De vrouw van het oudere echtpaar ziet hoe ik dit weglach en knipoogt naar me. Dat wat onze trein had geraakt, bleek ‘een hele grote boom’, de trein begint weer te rijden en de man stopt met na-ademen.

We rijden alweer drie minuten. De psycho heeft inmiddels zijn ogen dichtgedaan. Hij brabbelt nog wat, maar is nauwelijks meer te verstaan. Iets over het koningshuis, de overheid en het constante fucken van de minima.

Ik zit in de trein naar Amsterdam en heb nog altijd niets wat lijkt op een aanslag of aanranding meegemaakt. Voelde dat maar niet zo nieuwswaardig…

 

Why Hire?

Laatst bood iemand mij de kans op een heerlijke baan. Ik werd gevraagd mijn cv te sturen, die ik direct opzocht in mijn administratie. Toen ik hem eindelijk had gevonden, bleek deze veel en veel te standaard. Gauw belde ik wat vrienden om te helpen een nieuwe te maken. Ook vroeg ik ze om in een filmpje uit te leggen waarom ik geschikt was voor de betreffende baan. Dat heeft niet iedereen begrepen, maar mijn nieuwe cv is nu wel klaar..

(Deze prachtige presentatie werkt niet op alle afspelers)

Een eigen huis

Natuurlijk hoef ik ze niet te vertellen hoeveel tijd ik, tot voor kort, besteedde aan het filteren van pornofilmpjes, maar ik overdrijf liever, dan valt de waarheid nog een beetje mee…

EEN EIGEN HUIS

Binnenkort ben ik jarig. Ik word dan achtendertig. Da’s tien jaar ouder dan Italiaans profvoetballer Marco Materazzi toen hij werd ontdekt en hij was al laat. Toch ben ik maar vier jaar ouder dan acteur Brendan Gleeson die Alastor Dwaaloog Dolleman speelde in de Harry Potter films en negenentwintig jaar jonger dan Bill Cosby toen hij eindelijk beroemd werd voor waar we hem altijd om zullen herinneren.

Met andere woorden, ik heb dus nog wel even om mijn stempel te drukken en ik ga absoluut de goede kant op. Ik durf zelfs te stellen dat ik, sinds mijn vorige verjaardag, best veel heb bereikt. Natuurlijk zijn er ook een aantal zaken hetzelfde gebleven zoals de gemiddelde leeftijd van mijn vriendinnetjes en het feit dat ik binnenkort weer ‘op straat’ sta. Dan begint de gemeente hier namelijk te slopen en mijn huisje gaat eraan. In het nu volgende stukje zet ik één en ander even naast elkaar.

Hoewel ik dus al bijna veertig ben, date ik, zoals gezegd, nog regelmatig jonge meisjes en die lijken ook steeds jonger. Daar hoef je niet per se een waardeoordeel aan te hechten, maar mijn voetbalvrienden kunnen dat niet laten. Zij vragen mij vaak hoe ik dat toch voor elkaar krijg. Het antwoord, lieve lezer, is vrij zielig, tenminste dat was het lange tijd.

Feit is namelijk dat ik helemaal niet meer jonge meisjes aantrek dan ‘oude’, het zwaartepunt van mijn beginnende ‘flirts’ ligt zelfs gewoon rond mijn eigen leeftijd. Het zijn alleen de jonge meisjes die blijven. Die zijn nog niet zo vaak gestruikeld.

Mijn gespreken met, volgens mij, vreselijk sexy lachrimpels daarentegen, liepen helaas bijna altijd spaak na de vraag: ‘Wat heb jij allemaal gedaan vandaag?’ Na een volzin vol aangedikte ontboezemingen was het dan met dat gesprek meestal wel gedaan.

Natuurlijk hoefde ik ze niet per se te vertellen hoeveel tijd ik die dag had besteed aan het filteren van pornofilmpjes, maar ik overdrijf liever, dan valt de waarheid nog een beetje mee.

Bij jonge meisjes is dat, om de één of andere reden, dus nooit zo’n probleem. Bij hen is het: ‘Oh, ik vinger ook best vaak’ of ‘Ik ben ook al heel lang op zoek naar een baantje’ en ‘Was jij je kleren in de wasbak? Dat is zo gaaf!’

Mijn laatste scharrel maakte het wel erg bont. Haar eerste (en enige) vraag met betrekking tot mijn ‘toekomstplanning’ was, of ik dan wel wist hoe ik een band moest plakken, aangezien ik drie fietsen heb en nauwelijks geld voor onverwachtse uitgaven. We kenden elkaar toen al een half jaar.

Sinds kort heb ik eindelijk die, al zo lang begeerde, dagtaak met een salaris. Ik ben zelfs in de running voor een tweede zodat ik zelfs een beetje kan sparen. Het enige wat ik dan nog nodig heb, is een ietwat vastere kamer en misschien een beetje liefde, die van de blijvende aard.

Ach, de liefde. De liefde is mooi en zacht, zomaar voor haar het allerduurste ijsje kopen, of een ballon, of keihard op elkaar afrennen wanneer je elkaar een tijdje niet hebt gezien en niet boos worden wanneer ze struikelt want ze is nog maar twaalf…

 

IOVOBVO 3


This morning in the news there was a strange story on North-Korea. There, in a social experiment, they have raised 3000 children in complete isolation from the rest of the world…

IOVOBVO 3

Hello, my name is Prasad Postma. I grew up in a small village close to Groningen, but I’ve lived in Amsterdam for many years.

During that time our capital has taught me a lot, but I still have loads of questions like: why haven’t I seen Bert and Ernie on a boat yet, how come hijabs don’t seem to work and why are there so many weirdo’s here?

In IOVOBVO I try to find the answer to all these questions and more, using nothing but (outdated equipment and) my extraordinary journalism skills.

Watch, comment or just enjoy how I unveil some of Amsterdams most mind-blowing mysteries.

 

Rambamdiedam

I’m pretty happy with myself. My eyebrows work with my jaw, my biceps work with my waist and my skin color works with the way I walk. The only thing I really need is work and just recently I found out that, in order to land my dreamjob, I probably had to look quite a bit different…

 

The After App

Maar waarom zei ze dat? Waarom zeiden al Mathilde’s vriendinnen hetzelfde en waarom wist ik toen nog helemaal van niks?


THE AFTER APP

Beyonce was in Amsterdam dit weekend. Ik volg haar niet echt, check soms hoe klein haar pakjes zijn, maar ze is hartstikke lekker bezig. Ik doel natuurlijk op haar carrière, want volgens mij gaat het minder goed in haar liefdesleven. Omdat ik zelf niet bij haar optreden in het toekomstige Johan Cruiyjijyeifffstadion was en ik nu al dik dertig seconden stil ben, zeg ik gauw: ‘Eh… ik ben op date geweest’.

Ik zeg dit tegen mijn moeder die me belt met de vraag of ik nog iets leuks heb gedaan. Vroeger praatte ik nooit met haar over dit soort zaken, maar de laatste jaren doe ik het vaker. Dat ik nu begon over een eerste date was blijkbaar toch verrassend, want mijn mama’s reactie laat lang op zich wa… ‘Oh ja, het is dus uit met Mathilde, mam.’ Het blijft nog even stil gevolgd door: ‘Misschien had je beter daarmee kunnen beginnen, Pras. Maar goed, dit had je allang aan zien komen, nietwaar?’

Nu blijf ik stil. Waarom zegt ze dat? Waarom zeiden al Mathilde’s vriendinnen hetzelfde en waarom kwamen wij daar zelf pas na een half jaar achter? Met ‘wij’ bedoel ik natuurlijk Mathilde, want ik begrijp er nog steeds geen r**t van.

Op de avond dat Mathilde het uitmaakte, zei ze dat ze het eigenlijk na onze eerste date al had geweten, als ze eerlijk was geweest en ineens kreeg ik een briljante ingeving. Dit idee was, zoals alle briljante ideeën behalve de Brazilian wax, gebaseerd op een hele logische vraag. Waarom zijn er zo verschrikkelijk veel mogelijkheden om een date te scoren, maar is er nog niets om je te helpen bij de evaluatie?

Ik drukte mijn moeder weg en begon dit idee verder uit te werken, hopend dat ik ‘doei’ had gezegd. Het moet toch mogelijk zijn om iets te creëren dat je helpt om beter te beoordelen hoe een date is gegaan; een app die je helpt voorspellen hoe de ander het zou doen op de lange termijn, die je stimuleert om eerlijk te zijn naar jezelf en elkaar?

Mijn app toont een, constant van volgorde veranderende, lijst met stellingen die elk ongeveer tien
seconden blijven staan. Binnen die tijd moet je op één van de hoeken drukken, maar je mag de stelling natuurlijk ook swipen.

Wanneer je alle stellingen hebt gehad geeft de After App drie rapportcijfers: Eén voor de mate van plezier, eentje voor de kwaliteit (waarmee wordt gedoeld op zaken als op tijd komen, de anders outfit en de gekozen locatie) en eentje voor de voorspelde duurzaamheid.

In de betaalde versie kan je deze cijfers vergelijken met die van de andere partij en word je gewezen op eventuele gevaren voor de lange termijn. Hierbij horen ook tips met belangrijke gespreksonderwerpen voor een eventuele vervolgdate, bijvoorbeeld over het tempo waarin jullie verder willen gaan.

Een leuk extraatje van de betaalde versie is dat er wordt gekeken naar wat voor type jouw date was tijdens het beoordelen. Zat de ander vooral met de duim naar links- en rechtsboven te swipen, of was zijn of haar mening meer gematigd?

Natuurlijk is het belangrijk dat de drie minuten durende test eerlijk wordt ingevuld om te kunnen helpen, maar voor de zekerheid bevat ze ook een aantal controlevragen. Dit zijn stellingen waar iedereen het sowieso mee eens of oneens is zoals ‘Was het handig van Cameron om zo’n simpel referendum uit te schrijven?’ en ‘Is Jay Z racistisch omdat hij op zwarte piet lijkt?’. Resultaten van de ander worden pas aan elkaar kenbaar gemaakt als beide partijen hiermee hebben ingestemd en de ‘test’ ook helemaal hebben gemaakt.

Nadat ik de app in mijn hoofd heb geperfectioneerd, besluit ik om Mathilde te bellen en te vragen: ‘Hoe wist jij dat we uit elkaar zouden gaan? Hoe had jij het direct al kunnen weten?’ Opnieuw een stilte gevolgd door: ‘Je had het al direct over hoe ik mijn haar droeg en vervolgens keek je naar beneden…’