Alle berichten van prasad

Prasad Postma



Despite her title and the fact that I didn’t use toothpaste for 3 days this won’t be a dirty story about my recent trip to Marrakech. I had way too much fun for that.

Neither will this story have any links with my almost ending time as an employee of energy company Vandebron, even though excessively sharp readers might assume otherwise.

Despite the upcoming fun, my miniature vacation started off quite harsh. The on-off aspect of my relationship with beautiful Laura had found its way into our reservations and right before the cabin crew’s silly looking safety instructions I knew for sure that she wasn’t going to show up after all.

When I checked my bank account I found out that smart Laura actually paid €350,- to not see me for a while. I know that this probably says a lot more about me than her (or that cabin crew), but all I allowed myself to think about was the Moroccan toothpaste I was reluctant to buy.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is Day-1-Arrival-512x288.jpg

3.5 hours and 41 fought of tears after leaving grey and chilly Amsterdam, known by Moroccans as the capital of Kijke, kijke nie koop* I arrived at Marrakech. After passing security and a herd of violent taxi drivers I made it to the shuttlebus which would take me to my hotel.

* Looking, looking, but never buying.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is Castle-Entrance-Collage-512x512.jpg

Being a lazy a-cultural bastard I’d chosen an all-in 5-star resort with free transport from and to the city, 3 pools, a pond with water bikes, a table tennis table, an outside chessboard, a soccer pitch, two beamer screens bigger than my bedroom, in- and outdoor fitness facilities and a personal slave who carried my luggage and opened my curtains after riding me to my spacious cabin in a golf cart.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is Castle-Extras-Collage-512x512.jpg

Having lived like a bum for quite a while I was surprisingly apt at acting like the Maharaja of Marrakech. I didn’t blink  when the receptionist told me about the 3 extra ‘A la Carte restaurants’, nor did I let my jaw drop after seeing the 70+ dishes and desserts of the buffet I’d already paid for. I was going to gulch it all in, taste everything, sprinkle smiles and tips like a king, wearing my sunglasses at night…


Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is Souks-Light-512x288.jpg

After a cold and lonely semi sleep, I didn’t find out my marvellous mattress had electric heating until the last night, and a shuttlebus ride with a couple who desperately tried to explain to the driver how important it was to get the right parts of the ribs if you wanted to be an honest All You Can Eat Restaurant, I arrived at the Souks, the vast and partly covered Berber market know to Dutch travellers as the tourist trap centre of the world.

A videocall with a dear friend got me over my self-pity and ready to take on the day. I didn’t go to buy anything but toothpaste, but I knew I had to go. Something cool would happen while I did. Something cool always happens when looking for toothpaste in The Souks.


Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is Souks-150-CC-512x681.jpg

Halfway through the narrow alleyways of the souks I met the boy who single handedly took my holiday, as well as this story, into overdrive.

I remember his name, I remember that his uncle’s food wouldn’t give me stomach trouble and that, according to him, the hat I did finally buy, made me look like a regular Berber*.

* with a meticulously kept goatee and a €170 rucksack.

Next thing I knew I was racing through the same narrow alleyways, I’d just passed in crawling tempo, on the back of his 150 cc motor, decimating my life expectancy while chasing away tourists, chickens and the occasional cripple.

Luckily Ali assured me that in Marrakech you only needed a helmet to save you from tickets, that nobody had ever died from falling off a bike and that he was the best racer of the Maghreb. When I told him I didn’t care, that I just wanted to take my head of mystical Laura, he knew exactly what to do.

33 death defying minutes later (he’d sworn he’d make it in under 20) we pulled up to his house in a Berber village about 8 km from Marrakech centre. There Ali changed into his finest Moroccan cool-guy-outfit with matching fake Nikes and asked me if I was ready.

“I am ready for whatever plan you have” I said. “But are you sure we’re the boyband the Mar’rakshis have been waiting for?” Ali didn’t understand what I said, nor did he need to. All he needed to do, was get me to a bar to meet beautiful women and make me pay for them, or at least for the beers he needed to drink in order to forget the fact that he lived in a neighbourhood even his shoes would be ashamed of, if they could.


I could tell you all about our night, the obscure bars Ali dragged me to or how he became more and more aggressive towards anyone who seemed less powerful than him, being mainly woman, street bums and cats.

I could tell you about the cops I paid off for him and how he suddenly had money again after I did. I could tell you about the number of beers he drank after he’d promised to drive me back to my hotel for free and how he tried to comfort me by saying: “Everyone here drink.” while pointing to a crowded crossroad.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is 7db5e4ee-abb2-4235-b198-f261f099b21e

I could tell you about his favourite bike, the Kawasaki Z1000 and how my pupils widened when he told me he liked it best in blood red. I could tell you what the hairs in my neck did when a screw fell out of his one working brake while driving on the highway, or how he then turned to me with a smile, saying: “No worry. I brake with clutch now.”

I could tell you how it took us 10 minutes to put the chain back on his rear wheel, or about the frostbite in my knees when he finally got me back to my mattress. I could tell you about his deaththreats and even more scary laughs after I paid him less then he’d expected, even though he’d sworn he would bring me back for “absolutely free my friend”. I could tell you how it took me 20 minutes to explain to him that what he suddenly asked for had nothing to do with friendship, while he kept yelling: “What friend only give 200 Dirham*? This is nothing!”

* 20 Dollars


My last 32 hours were spend in the comfort of my temporary castle. I chilled by the pools and the pond, climbed the fitness facility to get a better view, picked overripe mandarins and fresh olives and even made friends with a white heron.

I overheard that meat loving couple from the bus, while laying at the pool. They kept running from and to the toilets, wining about their stomach problems and how they shouldn’t have believed that vendor when he said: “No diarrhea, nooooo diarhea.”

I started writing and probably had enough time to find some toothpaste, to elaborate on what I actually thought about the new course Vandebron had chosen, even though they said that nothing had changed, or about the ugly aspects of a holiday in Marrakech. I could have done that, because I saw enough opportunity, inequality and harassed tourists, but I had way too much fun for that.


Mijn favoriete werkgever is ooit begonnen om de energiemarkt op haar kop te zetten. Ondanks meer dan 200.000 klanten en nog een aantal prachtige prestaties zijn wij, een paar jaar na onze revolte, nog altijd één van de kleinere energiemaatschappijen van Nederland.

De laatste tijd is er veel te doen om de End Of Year Challenge die wij onszelf hebben opgelegd. Deze uitdaging is bedoeld om onze systemen nog meer te verbeteren en om zoveel mogelijk klanten te behouden die uit hun contract lopen. Om de één of andere reden deed dit mij denken aan Ajax, hun transfers en de voorronde van de Champions League gisteravond (13-8-’19).

Natuurlijk hebben al mijn favoriete Ajaxieden een blokjesbuik, ook Ziyech, de man die ik ervan verdenk dat hij zelfs in de fitnessruimte het liefste passjes oefent. Zijn bidon met buitenkantje links, via de dumbbell van Donny op de schoot van Tadic die zijn pectoralis major nog wat oppompt om ook stoer te kunnen lijken na, misschien wel, de slechtste penalty sinds Seedorf in ’96 en ’98 en in 2003 en nog een keer in 2003..

Natuurlijk zijn onze Ajaxieden, een paar jaar na de loonsverhoging die volgde op de fluwelen revolutie, allang geen jochies meer. Natuurlijk laten onze godenvaders na het debacle tegen Tottenham (05-2019) hun tegenstanders niet nog een keer in de allerlaatste seconde langszij komen.

Toch lieten de wedstrijden tegen PAOK (08-2019) zien dat er ook bij de Europese subtop spelers rondlopen die Ajax’ surrogaat centrumverdedigers met ogenschijnlijk gemak opzij kunnen zetten en middenvelders met een loopvermogen dat, na ieder balverlies, Ajax’ restverdediging voor schut had kunnen zetten. Ik hou mijn hartje vast als ik bedenk hoe dit moet tegen de vele malen grotere concurrenten die sowieso mee mogen doen aan het kampioenengala.

Het gezicht van Daley blind na de wedstrijd van gisteravond zei genoeg. Dat was geen Haha-hoofd, maar eentje die opluchting uitstraalde. Opluchting dat hij niet weer uren hoefde te bellen om naar vage tips te luisteren van zijn pa.

Mijn conclusie, ondanks een aantal prachtige prestaties is Ajax nog altijd geen grote club. Wat mijn helden vorig jaar liet zien, had te maken met de titel van deze blog: onmogelijke aannames, onverklaarbare rust, in het hol van de leeuw een bal het netje in kussen. Zalig.

Dit seizoen zijn we nog lang niet daar. Natuurlijk zagen we aardige combinaties, maar kenners zien de verschillen met vorig jaar. Iedere vijfde pass op iemands verkeerde voet is het verschil tussen stranden in de voorrondes en kansen op een finale.

Ajax heeft natuurlijk al bewezen dat het kan, dat David tegen Goliath meer is dan zomaar een verhaal. Met bravoure en een technisch tegen perfectie aanschurende basis komen de kleintjes een heel eind tegen de Benfica’s, Ronaldo’s en Reals van deze aarde.

Mijn verhaal gaat natuurlijk niet alleen over Ajax, maar met name over mijn eigen team, Vandebron, en de enorme uitdagingen waar wij voor staan. Ik wil met dit stukje een lans breken voor de allocatie van middelen naar afdelingen die werken aan onze basis. 

Natuurlijk is een goede restverdediging belangrijk. Wanneer iets niet helemaal perfect gaat, moeten wij er staan voor onze klanten. Maar wanneer wij onze energie perfect bij hen weten te krijgen, dan kunnen ook wij onze vele malen grotere concurrenten aan.

Volgens mij moeten wij ervoor zorgen dat onze techniek de perfectie benadert. Als dat lukt, zal ik heel veel lachende collega’s zien en dat moet onze uitdaging zijn voor het einde van dit jaar.

Vandebron blog Prasad Postma


“...verder ben ik, na een aardig begin,
nu toch officieel de minst gezellige eetpartner.”

(Als medewerker van goeie energiemaatschappij Vandebron
schrijf ik over mijn ervaringen bij één van de leukste bedrijven 
van Nederland. Dit doe ik niet voor een enorme achterban aan volgers, 
maar voor mezelf en mijn collega’s. Ben jij één van deze collega’s 
en zie je iets dat volgens jou niet klopt, vertel het me, dan pas ik het aan.

I haven’t written an English version this time. If you think I should, 
please let me know in the comments, during lunch or in an elevator pitch;)

Het is vandaag precies 5 maanden geleden dat ik mijn vriendin ontmoette. In het echt bedoel ik. Online hadden we toen al flink geflirt. Het was ook online dat ik verliefd op haar werd. Laura snapte niet alleen mijn grapjes, ze deed hier nog een schepje bovenop en ik heb superveel zin in onze toekomst samen.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is Struisvogel-Trouw-niet-512x302.jpg

Van de 5 maanden dat ik Laura ken, werk ik er inmiddels 3 bij Vandebron. Behalve dat ik daar nog 8 Laura’s heb leren kennen, vallen er meer vergelijkingen te maken met mijn liefdesrelatie. 

Zo vond ik ook Vandebron online al leuk, spatten de vonken er tijdens ons eerste gesprek direct vanaf en werd dit alles gevolgd door een opeenstapeling van heerlijke momenten, waarbij ik mij uiteindelijk steeds meer op mijn plek voelde. 

In deze blog staan trouwens foto’s van mijn meest recente hoogtepunt, een bezoekje aan Martin Hoving, één van onze eerste en meest lieve producenten met een vrij zinnig levensmotto.

Net als tussen mij en mijn Laura is het ook tussen mij en mijn favoriete werkgever lang niet altijd koek en ei. Zo wordt door geen van beide al mijn grapjes evengoed begrepen. Verder ben ik, na een aardig begin, nu toch echt officieel de minst gezellige eetpartner, ook voor Laura.

Ik heb zowel haar als Vandebron ontmoet na mijn 40e en ik geloof oprecht dat dit uitmaakt. Zo voel ik tegenwoordig totaal geen behoefte meer om mijn vriendin ervan te overtuigen dat voetbal kijken met je bord op schoot gezellig is. Ik hoef ook niet meer per se iedereen te laten weten wat ik allemaal heb gedaan in het weekend, terwijl ik eigenlijk alleen maar wil lunchen. 

Over de lange termijn wil ik nog niet teveel zeggen. Zo moeten Laura en ik nog samen een tent opzetten, we gaan in november rondreizen door Australië en moet ik met Vandebron nog een jaarwisseling meemaken, met rond de 60.000 contractmutaties! 

Toch weet ik dat mijn relatie met Vandebron, net als die met Laura, meer is dan een fling, meer dan een korte opleving in een somber bestaan van daten, dumpen en weer doorgaan. Vandebron begrijpt mijn werkethos, doet hier nog een schepje bovenop en zorgt ervoor dat ik superveel zin heb in een toekomst samen.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is Alpaca-Trouw-niet-512x402.jpg

(Ik heb een tijdje niets geschreven omdat ik bezig ben met een optreden en omdat ik niet zo’n goed beeld had van waar ik het voor doe. Heb jij mijn column gelezen en vond je het leuk, laat dit dan even weten door me dit te vertellen of door op het duimpje te klikken. Als je het niet leuk vond, moet je je muil houden!



“Op dat moment deed ik hier redelijk koeltjes over, maar als ik helemaal eerlijk was geweest, had ik toen makkelijk kunnen huilen…”

Als medewerker van goeie energiemaatschappij Vandebron
schrijf ik iedere week over mijn ervaringen bij één van de leukste bedrijven
van Nederland. Dit doe ik niet voor een enorme achterban aan volgers,
maar voor mezelf en mijn collega’s. Ben jij één van deze collega’s
en zie je iets dat volgens jou niet klopt, vertel het me, dan pas ik het aan.

(Scroll down for English:)

Bij Vandebron werken veel verschillende mensen. Zij die actief protesteren tegen Duitse bruinkoolmijnen en mensen zoals ik, die de lift nemen om tijd te winnen en elektriciteit te verspillen.

Er werkt zelfs iemand bij ons die in een zelfstandige daklozenopvang woont. Zijn vriendin moet zich melden als ze langskomt en voor 23:00 moet ze weer weg zijn.

In deze blog wil ik niet te diep in te gaan op het hoe en waarom ik die persoon werd, maar vlak voordat ik mijn huis verspeelde, raakte ik ook mijn baan kwijt.

Ondanks dat ik lang geen vaste slaapplek had, lukte het mij toch om af en toe te worden uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek. Na ieder interview werd mij echter steevast verteld dat men er van overtuigd was dat ik het werk aankon, maar dat andere sollicitanten beter pasten en 1 keer was ik zelfs letterlijk ‘te anders’.

Na mijn laatste sollicitatiegesprek, die ik mede kreeg dankzij één van mijn vele fantastische vrienden, moest ik lang, lang wachten op een telefoontje met de vraag wat ik zelf vond van het gesprek.

Met een vertwijfelde stem zei ik wat ik ook na alle voorgaande gesprekken had gezegd, dat ik goed bij de functie paste en dat dit, volgens mij, in het gesprek ook naar voren kwam. Die dag geloofde ik hier alleen nog maar weinig van.

Na een lange, lange, lange pauze vroeg de stem aan de andere kant van de lijn of dat alles was. Voordat ik kon zeggen wat ik echt dacht, ging ze verder met: “Wat fijn dat je dit zo ervaren hebt. Wij hadden hetzelfde. Je scoorde uitstekend in onze competentietest en hiernaast vonden we jou ook erg goed bij ons bedrijf passen. Je bent zo lekker anders.”

Tijdens de Hackathon van afgelopen vrijdag mocht ik weer eens lekker anders zijn. Ik beloonde mijn favoriete werkgever met het beste dat ik kon bedenken en uitwerken in een dag en zij beloonden mij.

Op dat moment deed ik hier redelijk koeltjes over, maar als ik helemaal eerlijk was geweest, had ik toen makkelijk kunnen huilen van blijdschap.
Bij Vandebron vragen ze je constant wat je van je baan, je leidinggevende en vooral ook van jezelf vindt en verwacht. Deze blog is bedoeld om jou te inspireren om dit vooral ook te doen.

Hoeveel tijd het invullen van jouw Impraise…shizzle kost, ligt helemaal aan jou. Doe wat goed voelt, maar wees vooral jezelf.


Als ode aan één van mijn beste vrienden
bij wie ik altijd mocht logeren, staat
hieronder een link naar de nieuwsbrief
van Amsterdam’s tofste dierenopvang:
Honden en katten samen? Jazeker, maar…


We have all kinds of employees at Vandebron. People who actively protest lignite (brown coal) mines in Germany and people like me who take the elevator to win time and spill electricity.

We even have a guy who lives in an independant homeless place working at Vandebron. His girlfriend has to register when she visits him and she has to leave before 11 pm. This is not the place to go into how and why I got to be that guy, but right before I became homeless I also lost my job.

Even though I had to crash at different friends for a long time I did land the occasional job interview. But after every one of these meetings I was told that other applicants felt like a better fit and one time literally that I was ‘too different’.

After my last job interview, which I got thanks to one of my many fantastic friends, I had to wait for a long, long time before receiving a phone call asking me how I felt about the talk I had.

Filled with fear I answered what I’d been thinking after every interview, that I thought I was capable of handling  the job and that the conversation showed this. That day however I found my words much harder to believe.

After a long, long, long silence the voice on the other end asked if that was it. Before I could spill my guts, she continued with: “Great that it felt that way. We feel the same. You scored excellent in our analytics test and you’re a bit different from the rest of your team, which is great!”

During Vandebron’s Hackathon last friday I got to be different again. I rewarded my favourite employer with the best plan I could come up with and implement in a day and they rewarded me with applause and a pat on my back.

There and then I played it fairly cool, but if I’d been completely honest then, I could easily have cried from happiness.

At Vandebron you’re constantly asked about your job, your manager and especially yourself in the position you’re at right now and what you expect. This blog is meant to inspire you to do just that.

How long filling in your Impraise…shizzle takes, is completely up to you. Do whatever feels right. Just make sure to be yourself.


Als medewerker van goeie energiemaatschappij Vandebron
schrijf ik iedere week over mijn ervaringen bij één van de leukste bedrijven van Nederland. Dit doe ik niet voor een enorme achterban aan volgers, maar voor mezelf en mijn collega’s. Ben jij één van deze collega’s en zie je iets dat volgens jou niet klopt, vertel het me, dan pas ik het aan.

(Scroll down for English:)

We hadden vanochtend (dinsdag) ineens geen elektriciteit meer bij Vandebron. Of misschien was het wel niet helemaal ‘ineens’ want we hoorden al gauw dat het tot precies 15:00 zou duren en voor de mensen die vastzaten in de lift mocht de stroom weer even aan.

Een energieleverancier zonder stroom is op zich al lullig genoeg. Ik zal daarom niet al te diep ingaan op hoe dit kon gebeuren. En ook niet op de wanhoop van mijn collega die, tijdens de stroomstoot bedoeld om onze lifters te redden, gauw nog even een koffietje probeerde te maken om halverwege het apparaat weer uit te zien gaan.

Zonder te klinken als het braafste jongetje van de klas, hoop ik iets te kunnen zeggen over mijn zin om te werken vandaag. Ik had gisteren iets nieuws geleerd dat ik wilde oefenen, de bak met saaie problemen was zo goed als leeg en, niet geheel onbelangrijk, ik was maandagavond op tijd naar bed gegaan.

Het deed me terugdenken aan mijn middelbare schooltijd, pre Playstation bedoel ik. Aan van die lome net niksdagen waarin je ineens 3 tussenuren kreeg waardoor iedereen naar huis mocht en dat ik de enige bleek die nog zin had in het blokuur gym daarna.

Ik vind het niet erg om te werken! Hoezo hebben ze dit niet ingepland op maandag?

(english version below)

Just a photo I shot @Sziget that depicts how I felt last monday.

We had a power outage at Vandebron this morning (Tuesday). Or maybe it wasn’t that exactly because soon we heard that it would last until exactly 15:00 and for the people who got stuck in the elevator they turned the electricity back on for a moment.

An energy company without power is silly enough as it is, so I won’t go into the specifics of how this could have happened.

And also not into that desperate colleague who, during the minutes meant to save the people stuck in our elevator, tried to make himself a quick cup of coffee, being just fast enough for a splash of hot and dirty looking water.

Hoping not to sound like a boy scout, I’d like to say something about my readiness to go to work today. I’d learned something new yesterday which I was looking forward to implement, the box with boring cases was nearly empty and, not the least bit important, I went to bed in time on monday.

It all reminded me of high school, the years before we all had a Playstation that is. Those lazy school days in which you suddenly had 3 in between hours due to which everyone was free to go home and I seemed to be the only one who still looked forward to those final 2 hours of gym class.

I don’t mind working! How come they didn’t plan this Monday morning?


Als pas begonnen medewerker van goede energiemaatschappij Vandebron 
schrijf ik iedere week over mijn ervaringen bij één van de leukste bedrijven van Nederland. Dit doe ik niet voor een enorme achterban aan volgers, maar voor mezelf en mijn collega’s. Ben jij één van deze collega’s en zie je iets dat volgens jou niet klopt, vertel het me, dan pas ik het aan.

Vorige week heb ik geen column geschreven. Op de avond dat ik hier normaal aan werk, zat ik met één van mijn beste vrienden, zijn toekomstige vrouw en haar beste vriendin rond hun eettafel. Dit klinkt misschien gek, maar voordat zij ons vroegen om ceremoniemeesters te zijn op hun huwelijk had ik eigenlijk niet door dat we zo close we waren.

Zo gaat dat soms met vriendschappen. Het ene moment stel je jezelf ongemakkelijk voor op de eerste dag van school of bij je nieuwe baan, het volgende moment maak je ongepaste grappen over zijn schoonmoeder tijdens een uit de hand gelopen bruiloftsspeech.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is tafeltennistafel-huwelijk-vandebronblog-96-schreeuwmooierd.jpg

Die vriend van mij krijgt zijn energie trouwens niet van ons. Toen hij mij vertelde wie zijn leverancier was, ben ik daar direct op ingegaan. De reden hiervoor is simpel, je wordt geen ceremoniemeester door de ander altijd maar in zijn of haar comfortzone te laten.

Vandebron begon als bedrijf om de energiemarkt uit haar comfortzone te halen. We zouden de markt oppakken en in één keer op z’n kop zetten. 5 jaar later doen we nog altijd keihard ons best om met slimme ideeën tegen diezelfde markt aan te duwen, terwijl zij tergend langzaam de goede kant oprolt.

De alinea hierboven is natuurlijk bedoeld om een beetje te prikkelen. Als je objectief kijkt naar hoe kort mijn favoriete werkgever bestaat en hoeveel duurzame locale energieproducenten en klanten zij bij elkaar heeft gebracht, kun je met zekerheid stellen dat Vandebron ontzettend veel goeds heeft gedaan. Ik was dan ook meer vereerd dan zij misschien doorhad, toen ik eind vorige week te horen kreeg dat ik door mijn proeftijd was.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is tafeltennistafel-rond-de-tafel-vandebronblog-96-schreeuwmooierd-512x269.jpg

Om het verbond met mijn collega’s kracht bij te zetten, heb ik afgelopen weekend iets besteld en woensdag komt het aan.

Ik hoop dat mijn mogelijk toekomstige vrienden mij helpen om dit win-wingebaar in onze achtertuin te krijgen. Dan kunnen we hierna al onze nieuwe actieplannen en slimme ideeën bespreken tijdens een stevig potje rond de tafel.

Prasad Postma Vandebron blog


Als pas begonnen medewerker van goede energiemaatschappij Vandebron
schrijf ik iedere week over mijn ervaringen bij één van de leukste bedrijven van Nederland.

Afgelopen vrijdag was de eerste keer dat ik iets miste, op alle insidergrappen na dan. Ik moest naar huis om wat te regelen en kon daardoor niet bij de maandelijkse update van mijn bedrijf zijn.

Na alle vergaderingen, evaluaties en andersoortige meet- en meldmomenten die ik mijn eerste 4 weken al had meegemaakt, was dit missen natuurlijk helemaal niet erg.

Toch was ik gisteren (dinsdag) nog steeds benieuwd naar wat er tijdens onze monthly, zoals we dat hier heel hip noemen, allemaal is gezegd en dat is ook niet zo gek. Wanneer een bedrijf zoveel tijd investeert in jou en wat jij vindt, raak je vanzelf meer geïnteresseerd in waar jouw bedrijf allemaal mee bezig is.

Omdat ik een tijdje niet heb gewerkt, is het voor mij bijzonder om te merken hoe erg ik met mijn baan bezig ben. Ik heb zelfs mijn eerste werkgerelateerde droom al gehad. Volgens mij kwam ik te laat :S

Van mijn collega’s, vrienden en familie hoor ik dat ‘over je werk dromen’, zeker in het begin, heel normaal is. “Je brengt er de meeste van je wakkere tijd door” zei mijn nichtje met een scheve glimlach. “Zelfs als je de maandagochtend niet meetelt.” vulde haar man aan.

Na afgelopen monthly had Vandebron ook nog een feestje georganiseerd, dat doen ze elke maand! 40 als ik ben, had ik mijn twijfels over daar naartoe gaan. Aangemoedigd door een paar jongere collega’s besloot ik om dit, na mijn geregel, toch te doen.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is Vandebronblog-97-fiedbek-3-How-I-walk.jpg

Omdat ze bij de jeugdige bron van mijn bestaan dus alles en iedereen evalueren, hadden ze bedacht dat ik vast enorm van karaoke hield en dat is knap, want dat wist ik zelf nog niet. 

Toen ik rond een uurtje of 22:00 terugkwam op ons kantoor ontdekte ik 2 dingen. Het eerste was dat Vandebronners na werktijd niet alleen maar bronwater drinken en het tweede was dat ze gelijk hadden. Over dat karaoke bedoel ik.

Waar ik normaal alleen meedoe met of kijk naar mensen die weten waar ze mee bezig zijn (en daar horen onze Oranje leeuwinnen bij:) bleek dat bij onze karaoke allerminst noodzakelijk.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is Vandebronblog-97-fiedbek-2-Wat-zou-je-doen--512x440.jpg

Zo heb ik enorm genoten van Living on a Prayer en Brabant in een compleet andere toonhoogte en melodie en ook de dames die samen de raplijn van Ali B overnamen, deden dit alleraardigst.

De sheets van onze monthly zijn gisteren trouwens ook geplaatst. Leuk om te zien dat mijn bedrijf en collega’s zo trots zijn op wat ze gedaan hebben, wat ze doen, wat ze allemaal nog willen verbeteren en elkaar.

Bij eerdere evaluaties had ik nog niet zoveel te zeggen, ik ben hier natuurlijk nog maar net begonnen, maar over afgelopen vrijdag wil ik wel wat kwijt. Onze uitsmeiter was absoluut de moeite waard en ik weet zeker dat ik er weer bij ben volgende maand.

wild roses prasad postma vandebro


It’s been 2 and a half weeks since I started at Vandebron. In my previous blog I criticized the fact that we hadn’t been chosen Energy Company of the year since 2016. I did this because I didn’t want to only write extremely positive things like in my first blog.

Right after posting my second blog I went to the toilet. Maybe I really needed to pee, maybe I needed to release the pressure of having dared to do this during my proeftijd*, while I really like this company and my job and I definitely want to stay here to develop myself.

While I was in the toilet, looking for the lyrics of some old song, my team leader mailed me that the Consumentenbond stopped that Best Energy Company Election after 2016. #ouch!

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is Sting-512x384.jpg

Back in my seat one of my colleagues saw me struggling with a problem in one of our programs. I’d refused to ask for help with this and spend at least 10 minutes on that each day. She frowned at me with a friendly face and then showed me a simple short-cut that fixed everything.

What made matters worse is that I then remembered having already been shown this on one of my first days. 15 minutes later I threw water over my keyboard.

My point is, starting at a new company almost always has its difficulties. No matter how smart or skilled you are, or how sweet your team, you will make mistakes and there will always be moments where you’ll feel a bit of a stranger.

It might be that you forget to check that one box that would make the case you thought you’d fixed resume its way. It might be your teammates talking about some legendary former colleague that looked like Nick Cave, who always greeted everyone with “Merry Christmas” and you want to laugh with them, but it feels kind of fake.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is P-Diddy-1.jpg

In my case it was probably because I’m already 40 and I wanted to prove my worth so much that it made me look somewhat cocky. I feel a bit stupid for having to say this, but I’m actually not. Not cocky I mean, I’m definitely 40.

If my team mates could look into my head they’d see someone questioning every breath he takes, every move he makes and all of the legendary songs I hum while taking a toilet break.

* I’ll always have 1 Dutch word or saying in my posts for practicing purposes ;)

Prasad Postma Vandebron


– As a starting employee at energy company Vandebron
I’m writing about my experiences working for
the coolest company in the Netherlands –

It’s my second week as a member of Vandebron’s Backoffice squad. This team tries to solve the difficulties our customers run into. I’d love to say that we don’t have anything to do, but that’s not true.

Although I seriously believe that all of my co-workers are trying their very best to give our customers what they need, growing as fast as we did, took it’s toll on their experiences. This means we can’t send everyone personalised emails anymore which is probably quite normal for companies with over 180.000 customers, but I’d still like to sometimes.

Luckily most of our customers chose us because of our shared interest in making our planet just a little bit better instead of my friendly choise of words and possible puns.

Speaking of standardisations, Vandebron works with something called Impraise. I now know that Impraise is a beautiful tool with which you can highlight your colleague’s awesome and less awesome qualities. But when I first heard about it, my brain changed it into a standardized high school popularity contest, because I was a bit afraid.

I thought back to when one of my classmates sprayed water over the crotch of his pants during chemistry, or maybe it was me; my point is that the cold water faucet is on the wrong side!

Prasad Postma Vandebron

That wet teenager tried to explain his mistake with a rant that went something like: “80% of all people are right handed and you mostly have something in your right hand, like soap or an erlenmeyer flask, while using the cold water. This makes it awkward to use ‘the cold side’ since you have to move your left hand across the water!”

With an epic angry face, this guy then looked around his classroom. He knew his fellow students didn’t dare laugh, for his words were somewhat feared back then.

Coming back from my daydream, sitting at my desk at Vandebron I started thinking about all the people who used the warm water for quick splashes of cold. How much gas could have been saved if someone on the team that designed that very first valve would have said something about ‘this obvious design flaw’.

Would me or my colleagues at Vandebron react smarter if we saw someone who outranked us make a professional blunder? Would we start ranting if we came out of the kitchen with a wet spot?

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is erlenmeyer-fles-512x512.jpg

I wish I could answer these questions with a subsequent YES and a NOOO, but I really don’t know. We still have some high school like elements in my team and I’m pretty sure I’m one of them.

I hope I’d be able to properly ventilate my concerns though. I hope I wouldn’t laugh, scream and/or go too far in any other way.

If I did, that person better tell me this to my face, instead of waiting for a fucking Impraise!

I’m probably overreacting. Maybe I just have to learn to deal with my struggles becoming and acting like an adult. Maybe I’m not the asocial bully I used to be, or maybe I never was. Maybe we should all just try to keep our pants clean and our heads straight.

I’m certain that I’m unsure about all of this, including that faucet thing, excluding the believe that we really try to do our very best at Vandebron. I’m sure that I’m done hiding my mistakes though.

Follow my blog as I keep messing up, while getting better at solving problems for the energy company that is most genuinely trying hardest to keep her employees and customers happy.

Ps. My team captain just told me that I don’t work here long enough to do that Impraise-thing, which actually makes a lot of sense. I am very curious about what it is though and about what it might teach me.

Vandebron Prasad Postma


– Als kersverse medewerker van Vandebron goeie energie
schrijf ik de komende tijd over mijn ervaringen bij
één van de leukste bedrijven van Nederland –

Zoals mijn trouwe volgers weten, heb ik een tijdje geen werk gehad. Na veel brieven en een paar deprimerende sollicitatiegesprekken werd ik anderhalve week geleden uitgenodigd voor een gesprek voor de functie van Backofficemedewerker bij Vandebron, een bedrijf dat probeert om op een eerlijke manier te voorzien in de vraag naar duurzaam opgewekte energie.

Bij het inlezen voor mijn sollicitatie kwam ik erachter dat de markt voor energie, door een ingewikkeld systeem van groene stroomcertificaten, totaal niet meer transparant is. Zo krijgen veel goedwillende Nederlanders, die denken dat hun energie op duurzame wijze wordt opgewekt, de ouderwetse vervuilende variant. Bij hun contract staat Groen uit de EU, maar dit betekent helaas niet dat ergens in Europa ineens meer duurzame energie wordt opgewekt omdat zij dit bestellen.

Vandebron Prasad Postma
Foto: bckoekkoek @ Instagram

In 2013 besloten de oprichters van Vandebron hier iets tegen te doen. Hun, inmiddels meer dan 180.000, klanten weten daarom exact waar hun energie wordt opgewekt. Dit gebeurt namelijk gewoon in Nederland. Hierdoor wordt zowel onze economie als de markt voor duurzame energie gestimuleerd en dat sprak mij erg aan.

Dat aan eerlijkheid een prijskaartje zit, leek mij logisch. Toch betalen kleine gezinnen bij Vandebron maar een paar euro per maand meer voor echt goeie stroom. Hiernaast kies je bij mijn favoriete werkgever zelf welke CO2-compensatie je wilt voor hun gaslevering. Ook dat gaat daar dus duidelijker en duurzamer dan bij de meesten.

Tijdens mijn sollicitatiegesprek merkte ik dat deze heldere blik op onze toekomst ook doorscheen in de koppies van de mensen die er werken. Ik had voor het eerst het gevoel dat ik 100% eerlijk kon zijn over mijn ietwat lastige achtergrondverhaal en dat voelde zalig.

Ze kregen nog meer mensen op gesprek, dus ik moest nog even wachten op de uitslag. Na een week waarin ik mij voelde als Duncan Laurence tijdens de puntentelling van het Eurovisiesongfestival kreeg ik eindelijk het verlossende telefoontje. Blijkbaar waren mijn interviewers net zo enthousiast over mij als ik over hen. Een week later (16-05) mocht ik al beginnen.

Vandebron Prasad Postma
Foto: bckoekkoek @ Instagram

Ik schrijf dit in het weekend na mijn eerste 2 werkdagen in meer dan een jaar. De collega’s met wie ik tot nog toe heb gesproken, zijn allemaal belachelijk aardig. Hiernaast oogt het werk, puur technisch gezien, lekker uitdagend. Toch zijn er een aantal zaken waarvan ik denk dat ze net iets beter kunnen. Wanneer ik wat meer geworteld ben, hoop ik deze aan te kunnen kaarten en ik weet bijna zeker dat ze hier bij Vandebron voor openstaan.

Wil je weten of ik volgende week nog steeds zo lyrisch ben over mijn nieuwe ‘baas’, of dat ik dan misschien al ben ontslagen, hou dan dit blog in de gaten.

Kijk ondertussen even op onze website om te zien of het verhaal achter Vandebron jou ook aanspreekt en of onze prijzen een beetje bij jou passen. Let op! We zijn dus niet de goedkoopste leverancier, maar ouderwets opgewekte energie is op de lange termijn stukken duurder.

Als je besluit om je bij ons aan te melden, hoop ik dat je ook mijn naam even noemt, want dan krijg ik een bonus. Zomaar ;)