Als pas begonnen medewerker van goede energiemaatschappij Vandebron
schrijf ik iedere week over mijn ervaringen bij één van de leukste bedrijven van Nederland.

Afgelopen vrijdag was de eerste keer dat ik iets miste, op alle insidergrappen na dan. Ik moest naar huis om wat te regelen en kon daardoor niet bij de maandelijkse update van mijn bedrijf zijn.

Na alle vergaderingen, evaluaties en andersoortige meet- en meldmomenten die ik mijn eerste 4 weken al had meegemaakt, was dit missen natuurlijk helemaal niet erg.

Toch was ik gisteren (dinsdag) nog steeds benieuwd naar wat er tijdens onze monthly, zoals we dat hier heel hip noemen, allemaal is gezegd en dat is ook niet zo gek. Wanneer een bedrijf zoveel tijd investeert in jou en wat jij vindt, raak je vanzelf meer geïnteresseerd in waar jouw bedrijf allemaal mee bezig is.

Omdat ik een tijdje niet heb gewerkt, is het voor mij bijzonder om te merken hoe erg ik met mijn baan bezig ben. Ik heb zelfs mijn eerste werkgerelateerde droom al gehad. Volgens mij kwam ik te laat :S

Van mijn collega’s, vrienden en familie hoor ik dat ‘over je werk dromen’, zeker in het begin, heel normaal is. “Je brengt er de meeste van je wakkere tijd door” zei mijn nichtje met een scheve glimlach. “Zelfs als je de maandagochtend niet meetelt.” vulde haar man aan.

Na afgelopen monthly had Vandebron ook nog een feestje georganiseerd, dat doen ze elke maand! 40 als ik ben, had ik mijn twijfels over daar naartoe gaan. Aangemoedigd door een paar jongere collega’s besloot ik om dit, na mijn geregel, toch te doen.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is Vandebronblog-97-fiedbek-3-How-I-walk.jpg

Omdat ze bij de jeugdige bron van mijn bestaan dus alles en iedereen evalueren, hadden ze bedacht dat ik vast enorm van karaoke hield en dat is knap, want dat wist ik zelf nog niet. 

Toen ik rond een uurtje of 22:00 terugkwam op ons kantoor ontdekte ik 2 dingen. Het eerste was dat Vandebronners na werktijd niet alleen maar bronwater drinken en het tweede was dat ze gelijk hadden. Over dat karaoke bedoel ik.

Waar ik normaal alleen meedoe met of kijk naar mensen die weten waar ze mee bezig zijn (en daar horen onze Oranje leeuwinnen bij:) bleek dat bij onze karaoke allerminst noodzakelijk.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is Vandebronblog-97-fiedbek-2-Wat-zou-je-doen--512x440.jpg

Zo heb ik enorm genoten van Living on a Prayer en Brabant in een compleet andere toonhoogte en melodie en ook de dames die samen de raplijn van Ali B overnamen, deden dit alleraardigst.

De sheets van onze monthly zijn gisteren trouwens ook geplaatst. Leuk om te zien dat mijn bedrijf en collega’s zo trots zijn op wat ze gedaan hebben, wat ze doen, wat ze allemaal nog willen verbeteren en elkaar.

Bij eerdere evaluaties had ik nog niet zoveel te zeggen, ik ben hier natuurlijk nog maar net begonnen, maar over afgelopen vrijdag wil ik wel wat kwijt. Onze uitsmeiter was absoluut de moeite waard en ik weet zeker dat ik er weer bij ben volgende maand.


It’s been 2 and a half weeks since I started at Vandebron. In my previous blog I criticized the fact that we hadn’t been chosen Energy Company of the year since 2016. I did this because I didn’t want to only write extremely positive things like in my first blog.

Right after posting my second blog I went to the toilet. Maybe I really needed to pee, maybe I needed to release the pressure of having dared to do this during my proeftijd*, while I really like this company and my job and I definitely want to stay here to develop myself.

While I was in the toilet, looking for the lyrics of some old song, my team leader mailed me that the Consumentenbond stopped that Best Energy Company Election after 2016. #ouch!

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is Sting-512x384.jpg

Back in my seat one of my colleagues saw me struggling with a problem in one of our programs. I’d refused to ask for help with this and spend at least 10 minutes on that each day. She frowned at me with a friendly face and then showed me a simple short-cut that fixed everything.

What made matters worse is that I then remembered having already been shown this on one of my first days. 15 minutes later I threw water over my keyboard.

My point is, starting at a new company almost always has its difficulties. No matter how smart or skilled you are, or how sweet your team, you will make mistakes and there will always be moments where you’ll feel a bit of a stranger.

It might be that you forget to check that one box that would make the case you thought you’d fixed resume its way. It might be your teammates talking about some legendary former colleague that looked like Nick Cave, who always greeted everyone with “Merry Christmas” and you want to laugh with them, but it feels kind of fake.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is P-Diddy-1.jpg

In my case it was probably because I’m already 40 and I wanted to prove my worth so much that it made me look somewhat cocky. I feel a bit stupid for having to say this, but I’m actually not. Not cocky I mean, I’m definitely 40.

If my team mates could look into my head they’d see someone questioning every breath he takes, every move he makes and all of the legendary songs I hum while taking a toilet break.

* I’ll always have 1 Dutch word or saying in my posts for practicing purposes ;)


– As a starting employee at energy company Vandebron
I’m writing about my experiences working for
the coolest company in the Netherlands –

It’s my second week as a member of Vandebron’s Backoffice squad. This team tries to solve the difficulties our customers run into. I’d love to say that we don’t have anything to do, but that’s not true.

Although I seriously believe that all of my co-workers are trying their very best to give our customers what they need, growing as fast as we did, took it’s toll on their experiences. This means we can’t send everyone personalised emails anymore which is probably quite normal for companies with over 180.000 customers, but I’d still like to sometimes.

Luckily most of our customers chose us because of our shared interest in making our planet just a little bit better instead of my friendly choise of words and possible puns.

Speaking of standardisations, Vandebron works with something called Impraise. I now know that Impraise is a beautiful tool with which you can highlight your colleague’s awesome and less awesome qualities. But when I first heard about it, my brain changed it into a standardized high school popularity contest, because I was a bit afraid.

I thought back to when one of my classmates sprayed water over the crotch of his pants during chemistry, or maybe it was me; my point is that the cold water faucet is on the wrong side!

Prasad Postma Vandebron

That wet teenager tried to explain his mistake with a rant that went something like: “80% of all people are right handed and you mostly have something in your right hand, like soap or an erlenmeyer flask, while using the cold water. This makes it awkward to use ‘the cold side’ since you have to move your left hand across the water!”

With an epic angry face, this guy then looked around his classroom. He knew his fellow students didn’t dare laugh, for his words were somewhat feared back then.

Coming back from my daydream, sitting at my desk at Vandebron I started thinking about all the people who used the warm water for quick splashes of cold. How much gas could have been saved if someone on the team that designed that very first valve would have said something about ‘this obvious design flaw’.

Would me or my colleagues at Vandebron react smarter if we saw someone who outranked us make a professional blunder? Would we start ranting if we came out of the kitchen with a wet spot?

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is erlenmeyer-fles-512x512.jpg

I wish I could answer these questions with a subsequent YES and a NOOO, but I really don’t know. We still have some high school like elements in my team and I’m pretty sure I’m one of them.

I hope I’d be able to properly ventilate my concerns though. I hope I wouldn’t laugh, scream and/or go too far in any other way.

If I did, that person better tell me this to my face, instead of waiting for a fucking Impraise!

I’m probably overreacting. Maybe I just have to learn to deal with my struggles becoming and acting like an adult. Maybe I’m not the asocial bully I used to be, or maybe I never was. Maybe we should all just try to keep our pants clean and our heads straight.

I’m certain that I’m unsure about all of this, including that faucet thing, excluding the believe that we really try to do our very best at Vandebron. I’m sure that I’m done hiding my mistakes though.

Follow my blog as I keep messing up, while getting better at solving problems for the energy company that is most genuinely trying hardest to keep her employees and customers happy.

Ps. My team captain just told me that I don’t work here long enough to do that Impraise-thing, which actually makes a lot of sense. I am very curious about what it is though and about what it might teach me.


– Als kersverse medewerker van Vandebron goeie energie
schrijf ik de komende tijd over mijn ervaringen bij
één van de leukste bedrijven van Nederland –

Zoals mijn trouwe volgers weten, heb ik een tijdje geen werk gehad. Na veel brieven en een paar deprimerende sollicitatiegesprekken werd ik anderhalve week geleden uitgenodigd voor een gesprek voor de functie van Backofficemedewerker bij Vandebron, een bedrijf dat probeert om op een eerlijke manier te voorzien in de vraag naar duurzaam opgewekte energie.

Bij het inlezen voor mijn sollicitatie kwam ik erachter dat de markt voor energie, door een ingewikkeld systeem van groene stroomcertificaten, totaal niet meer transparant is. Zo krijgen veel goedwillende Nederlanders, die denken dat hun energie op duurzame wijze wordt opgewekt, de ouderwetse vervuilende variant. Bij hun contract staat Groen uit de EU, maar dit betekent helaas niet dat ergens in Europa ineens meer duurzame energie wordt opgewekt omdat zij dit bestellen.

Vandebron Prasad Postma
Foto: bckoekkoek @ Instagram

In 2013 besloten de oprichters van Vandebron hier iets tegen te doen. Hun, inmiddels meer dan 180.000, klanten weten daarom exact waar hun energie wordt opgewekt. Dit gebeurt namelijk gewoon in Nederland. Hierdoor wordt zowel onze economie als de markt voor duurzame energie gestimuleerd en dat sprak mij erg aan.

Dat aan eerlijkheid een prijskaartje zit, leek mij logisch. Toch betalen kleine gezinnen bij Vandebron maar een paar euro per maand meer voor echt goeie stroom. Hiernaast kies je bij mijn favoriete werkgever zelf welke CO2-compensatie je wilt voor hun gaslevering. Ook dat gaat daar dus duidelijker en duurzamer dan bij de meesten.

Tijdens mijn sollicitatiegesprek merkte ik dat deze heldere blik op onze toekomst ook doorscheen in de koppies van de mensen die er werken. Ik had voor het eerst het gevoel dat ik 100% eerlijk kon zijn over mijn ietwat lastige achtergrondverhaal en dat voelde zalig.

Ze kregen nog meer mensen op gesprek, dus ik moest nog even wachten op de uitslag. Na een week waarin ik mij voelde als Duncan Laurence tijdens de puntentelling van het Eurovisiesongfestival kreeg ik eindelijk het verlossende telefoontje. Blijkbaar waren mijn interviewers net zo enthousiast over mij als ik over hen. Een week later (16-05) mocht ik al beginnen.

Vandebron Prasad Postma
Foto: bckoekkoek @ Instagram

Ik schrijf dit in het weekend na mijn eerste 2 werkdagen in meer dan een jaar. De collega’s met wie ik tot nog toe heb gesproken, zijn allemaal belachelijk aardig. Hiernaast oogt het werk, puur technisch gezien, lekker uitdagend. Toch zijn er een aantal zaken waarvan ik denk dat ze net iets beter kunnen. Wanneer ik wat meer geworteld ben, hoop ik deze aan te kunnen kaarten en ik weet bijna zeker dat ze hier bij Vandebron voor openstaan.

Wil je weten of ik volgende week nog steeds zo lyrisch ben over mijn nieuwe ‘baas’, of dat ik dan misschien al ben ontslagen, hou dan dit blog in de gaten.

Kijk ondertussen even op onze website om te zien of het verhaal achter Vandebron jou ook aanspreekt en of onze prijzen een beetje bij jou passen. Let op! We zijn dus niet de goedkoopste leverancier, maar ouderwets opgewekte energie is op de lange termijn stukken duurder.

Als je besluit om je bij ons aan te melden, hoop ik dat je ook mijn naam even noemt, want dan krijg ik een bonus. Zomaar ;)


One of the perks of managing your own hours is that I get to watch a lot of soccer and other stuff. For example yesterday I watched the house of commons debate on Britains last possible Brexit deal and it was awesome!

I felt like viewing another soccer match, or football as the Brits like to call it, between 2 clubs at the bottom of the table. Both teams were fighting to stay in the race. Both were bound to fail.

Watching them utterly and painfully draw was even more grievous for a third team that was now all played out. That team was in favour of this deal. The other two were either for an extension of the negotiation period or a hard Brexit.

So why did I enjoy a match that had nothing but losers? Not because I’m from a team that’s closer to the top of the tables, but because I saw hope. Hope for more honesty in one of Europe’s real democracies, because several representatives were calling for a second referendum. They were all greated with cheers and applaus.

This final referendum would, to their believes, rightfully overturn that appalling first one. That first, rather sickening referendum, kidnapped by populists like Boris Jonson and other right winged fanatics. Politicians who were made for oversimplifying things for people so old they were probably dead by now.

Despite what’s being said in media throughout The Netherlands I am pretty sure we’re going to see that second referendum. Although the 391 representatives that voted AGAINST Mays deal are deeply divided. Almost none of the 242 who voted FOR the deal will vote for a No Deal today (13-03-2019).

I don’t only think there will be a second referendum. I also really hope so. We’d have front row tickets to watching neat British dinner tables being torn apart in utter despair. Imagine the American elections but with sentences like

“I would sincerely like to thank the right honourable gentleman to my left for that rather eccentric way of explaining something which is much more powerful when presented in an orderly fashion, my point being…”


Now imagine that sentence again but this time with a Scottish accent or in proper Welsh! Wouldn’t that be amazing? I have an interview for a regular job soon and I’ve told them I haven’t planned any holidays, or a vacation as they like to call it in that formerly grand nation. I might have to watch some house of commons debates in my new office though. Those matches are amazing!!


I make a distinction between being intelligent and being smart. Intelligence is what your mind’s capable of. Being smart is making proper use of that. I’ve only been smart about two things in my life: taking care of my body and never being fooled.

I’m actually so incredibly good at not being fooled that I can’t remember any successful prank being pulled on me, ever. Except maybe for that time my brother told me that our aluminum ice cube box felt warm on the bottom. I just needed to touch it with something soft on my body… Fuck it! Nobody needs that many nipples.

Today my beloved municipality has chosen to test me with a weird combination of the two things I’ve almost always been smart about. Starting this April, people with a city pass, are allowed a year subscription to Basic Fit. For Free!

I hate brands with the word ‘free’ in their name, but now I’m hating Basic Fit even more. Maybe it’s a genuine offer, but I just can’t risk going directly on the first of April.

Showing up there. Watching those freakishly fit kids they always stack behind their desks laughing their asses off. Having to explain myself in front of an AT5 camera-crew: “What the *** were you thinking, sir? Free fitness for a year? Thank you for making the people at home understand why you’re poor and homeless though.”

They won’t fool me. And neither will those stupid climate march people. I’m not getting soaked just because some Jewish bankers turned up the sun to raise taxes so they can buy Mars. I know what you’re up to Bilderberg-crew. You won’t fool me!

Leven op de Poezenboot (een verbloemde ode aan Amsterdam)

In deze gezamenlijke woonkamer ogen ze onschuldig en hier en daar zelfs sociaal bekwaam. Maar schijn bedriegt. Ze hebben allemaal al heel wat kansen gehad, vloerkleden ondergekotst en vertrouwen beschaamd.

Ook ik ben dakloos al heb ik een smartphone, dat hebben ze tegenwoordig allemaal. Die ‘ze’ over wie ik het hier heb, wonen met mij in een daklozenopvang in Amsterdam. Wanneer het vriest, hoeft in mijn stad nooit iemand buiten te slapen, maar mooi is anders. Vanuit deze zaal zien we niets dan ondoordringbare kantoorramen. Het uitzicht van uitzichtlozen kan, zo lijkt het, niet anders dan keihard weerkaatsend.

Mijn pols zegt dat het half tien is en volgens mij moet ik zo gaan. Ik wil de ‘huisregels’ niet uit mijn hoofd kennen, dat is mijn eer te na. Mijn misplaatste arrogantie focust zich op mijn horloge. Het is er één die mijn hartslag meet, mijn route berekent en tegelijkertijd muziek kan spelen. Een ingenieus hebbeding dat mij het gevoel moet geven dat ik boven dit alles zweef. Dat ik meer waard ben dan hen met wie ik sinds kort mijn maaltijden deel.

You’re better than this schalt het door de bluetooth oordopjes die ze bij mijn polsgepronk leverden. Het lijkt een kleinigheid dat ik nu zo naar mijn work-outlijstje luister, maar het is mijn enige houvast. Waarschijnlijk was een Blueslijstje eerlijker geweest, maar ik ben beter dan dit. Het zit nu gewoon even tegen.

Terwijl het betreffende nummer naar de achtergrond verdwijnt, bijt ik op mijn onderlip. Hoe heb ik zo af kunnen glijden? Waar is het fout gegaan? In mijn kindertehuis was ik het meest potentiele weesje, ik kreeg de bloemen van de kerk, werd topscorer van FC Zuidhorn… of was het VV?

In mijn achterhoofd hoor ik ze nog mijn naam scanderen. “Postma, Postma, P…” Ik kijk opzij en zie een groepje, twee mannetjes, drie vrouwtjes. Ze lijken het gezellig te hebben, maar God mag weten waarmee. Links vooraan, vlakbij de plek waar ze het voedsel uitdelen zit de groepoudste. Je kunt zien dat hij vroeger sterk moet zijn geweest. Zijn neus en neus verraden een leven vol vechtpartijen, wijn en melancholisch gedweep.

De man aan mijn andere kant kijk ik lieve niet aan. Da’s een echte gekkie, je kent het type: veel te blije blik voor iemand met een bijstandsuitkering, constant aan het praten, onbegrijpelijke kale plekken in zijn baard.

Ik moet denken aan de vaste bewoners van de poezenboot. Niet degenen die je kunt adopteren, maar de oude vuilnisbakjes die ze niet meer laten gaan. Dit zijn hun menselijke equivalenten. Dakloze Amsterdammers net zo vergroeit met de hulpverlening als zelfkastijding met mijn naam.

Ik schrik van de begeleider die ineens naast me staat. “Ik probeerde u te roepen, meneer Postma. U moet nu echt gaan.” Ik pauzeer mijn muziek en gooi een frons naar de zaal. In mijn ooghoek zie ik een typische Amsterdamse hulpverlenerslach. “Die gaan zo naar de dagbesteding. Lekker een beetje vogelhuisjes maken.”

Ik knik na zijn vraag of ik een plekje heb waar ik nu naartoe kan. Hij lijkt me meer te geloven dan ik zelf. Ik geloof bitter weinig de afgelopen dagen, maar Godzijdank voor het Volkshotel en alle andere Amsterdamse ‘vrijplaatsten’!

Mijn droomvrouw heeft een piemel

Hallo, mijn naam is Prasad Postma, ik ben een voetballende verhalenverteller en nog altijd een beetje verliefd op Maria. Maria is een transgender meisje van 22 jaar. Ik ken haar via Tinder en we zijn een maand samen geweest. Ondanks de titel van dit verhaal heeft onze liefde het niet gehaald. Live bleek ik toch gewoon een eikel, maar even terug naar mijn naam.

De reden achter de prachtige alliteratie in de eerste zin van de vorige alinea ligt bij mijn adoptie door Groningers met een Friese achternaam. Zij brachten mij op 12 oktober 1979 naar een schitterend dorpje iets links van Groningen. Exact een jaar eerder werd ik geboren in Sri Lanka. Op een jaar waarin ik al mijn kleurplaten zwart maakte en het WK van 1990 na voelde mijn bewust meegekregen jeugd allerminst onaangenaam.

Mijn moeder, zo noem ik de roze vrouw die mij heeft opgevoed, hield vreselijk veel van mij en mijn nieuwe broertjes en zusje. Mijn vader stampte ons vol met aardappelen, Groningse gezelligheid en Studio Sport en iedereen had zijn eigen slaapkamer. Pas rond mijn 13e begonnen de praktische problemen die mijn gemiste hechting met zich meebracht, zich te openbaren. Maar eerst weer even terug naar Maria.

Ik heb nooit gedronken of geblowd en hield, misschien wel daarom, nooit zo van uitgaan. Om meer meisjes tegen te komen, besloot ik op mijn 21e om mezelf in te schrijven bij RelatiePlanet. Ik wilde daar zelfs voor betalen, iets dat toen nog voor datinghulp werd gedaan, heel raar.

Hoewel ik, anders dan op mijn Tinder, dáár mijn lengte wel gewoon in mijn profiel had staan, had ik over aandacht weinig te klagen. Na een maandje flirten en daten, begon me echter iets te dagen. In de profielen die positief op mij reageerden, stond standaard 1 of meer van de volgende 3 zaken:

1          Bij muzikale voorkeur stond: r&b, salsa of Afrikaanse dans.

2          Bij favoriete eten: kip, curry of iets belachelijk Afrikaans zoals gezouten zebra.


3          Bij films en boeken stonden: Denzel Washington, Khaled Hosseini en Kader Abdollah.

Let op, dit was dus altijd zo! Een goudbruine standaard. Nu heb ook ik oog voor die verhalenmakers en smaken, maar ik ben opgegroeid met stamppot, Radio Noord, een vleugje Marco van Basten en gereformeerde waarden. Mensen die geloven dat cultuur in je bloed zit, verwijs ik graag door naar de Nederlandse vertaling van Mein Kampf, ook al lijkt het in de gevallen waar ik aan refereer te gaan over ‘positieve’ discriminatie.

Nu hoor ik jullie denken ‘Zo erg was dat toch allemaal niet, meneer Postma?’ en jullie hebben gelijk. Ik vind echter dat mensen met een onbewust moeilijke jeugd hun trauma zelf mogen invullen en dit werd de mijne: Vrouwen vielen op mijn buitenkant. Als ik roze was geweest, hadden deze vrouwen vast wat beter naar mijn profiel gekeken. Dan hadden ze gelezen dat ik destijds echt een soort sport-op-tv-hooligan was, die sowieso alle wedstrijden van het Nederlands elftal keek. Hierna hadden ze keihard de andere kant op geswipet, hoewel je dat in die tijd nog deed door persoonlijk te vertellen dat de ander je weinig deed, heel vreemd.

Of dit alles echt waar was, weet ik natuurlijk niet. Ik weet alleen dat 95% van mijn matches, na gedegen ondervraging, alleen maar niet roze vriendjes bleken te daten. Hiernaast maakte ik bij profielen zonder de eerder genoemde kenmerken, geen kans. De profielen van nu (op Tinder enzo) geven minder informatie. Tegenwoordig is dit alles dus minder duidelijk zichtbaar.

Deze andere kant van integratie loopt volgens mij nog lang niet in de maat met onze hedendaagse waarden. Anders dan sommige hooligans vind ik ze geen hoeren, maar ik ben wel benieuwd hoeveel procent van de dates van de roze jongens en meisjes op de antipietenbarricades een kleurtje draagt. Los van tijdens Sinterklaas natuurlijk ;)

Transgenders zoals Maria hebben natuurlijk veel grotere problemen dan mijn gezeur of de symboolpolitieke oorlog rond Sinterklaas. Maria leefde 22 jaar, 24 uur per dag met het trauma niet gezien te worden als wie ze eigenlijk is, van binnen. Pas nu ze is begonnen aan haar gestuurde pubertijd komt er langzaam verandering in die zaak. Ook ik date inmiddels regelmatig met meisjes die niks hebben met salsa en daarom begon ik dit verhaal.

Natuurlijk vind ook ik iets van de 15cm die Maria overduidelijk anders maakt. Maar het gaat me niet alleen om haar buitenkant. Al mijn droomvrouwen hebben iets extra’s en binnenkort vast ook weer een naam.



Nederlands Elftal onder 17, Ihattaren
About the text on his shirt. Please keep the following delight Dutch, KNVB!

Hey jij, mede sportnieuwsvolger en procrastinatiekampioen. Ik wil je aan iemand voorstellen. Als het goed is las jij net dat Het Nederlands Elftal onder 17 Europees kampioen is geworden (2018). Er is alleen een kans dat hierin niets over hem werd gezegd. Technisch zwaar begaafde, talenten hebben nog weleens de nijging om tekort te schieten in effectiviteit en de namen van zij met de mooiste acties worden zelden vermeld in de stukjes die onze #internetNEWSfeed halen. Daarom doe ik dat nu.

Ik heb het over de uitzonderlijke rechts- en soms linksvoor van ons Nederlands elftal onder 17. Je kent hem niet, maar je hebt zijn belofte vast al eens gezien. Hij loopt namelijk overal op pleintjes bij jou in de buurt en, tot vlak voor het begin van afgelopen seizoen (2017/’18) zelfs bij het eerste van Ajax (#34).

De jongen waar ik het over heb, is (mode)bewust, brutaal, beige en net zo vergroeid met de bal als het woord ‘brutaal’ met zijn sociale status. Vreemd genoeg, of misschien wel daarom, is het door mij uitgelichte exemplaar de enige Marokkaansachtige van deze lichting van mijn lievelingsteam. Dit terwijl het Nederlands zaalvoetbalelftal al jaren alleen nog maar lijkt te bestaat uit jongens met zijn soort techniek en achternaam.

Ihattaren, EK onder 17, Nederlands elftal
Laat hem alsjeblieft af en toe boven het maaiveld uitsteken, KNVB! #11Ihattaren #ZiyechWeggejaagd

In mijn boek De Bijbal werp ik een bescheiden licht op de Marokkaanse integratie gezien door de ogen van een voetbalfanaat. Ik schrijf daar over een kentering. Langzaam leek ons voetballandschap te veranderen. Hadden we eerst alleen half begrepen culthelden als #DriesBoussatta, #MounirElHamdaoui en #IsmailAissati, kwamen daar nu ook zogenaamde teamspelers bij als: #AdilAuassar, #YassinAyoub en #KhalidKarami, een zwaar geëvolueerde versie van #BerryvanAerle.

Ik zal jullie mijn pretentieuze conclusie en boosheid omtrent het wegvallen van Nouri en het wegjagen van Ziyech besparen. In plaats hiervan laat ik jullie achter met een naam. Onthoudt deze! Voor hem gaan jouw handen, de komende jaren, nog heel vaak op elkaar. Ik typ dit tijdens de finale. Mijn jonge idool dolt net zijn man met een panna om vervolgens een assist te geven met #buitenkantjelinks. In de halve finale scoorde hij trouwens zijn penalty met een #Panenka. #17jaar #DoeNormaal #Ihattaren.

Ihattaren, EK onder 17, Nederlands elftal
Het begin van de assist die ons uiteindelijk het EK onder 17 bezorgde

Gelukszoeker nr. 9

Dat hij voor ons clubgebouw stond te wachten, was op zich niet raar. Hij was alleen zo opvallend op tijd en zijn voetbaltasje was zo klein…

Het was een echte Nederlandse zomeravond toen ik door de motregen naar voetbal fietste. Het seizoen zat erop en van de 75 spelers die mochten, kwamen deze laatste weken gemiddeld 11 mannen trainen. Samen maakten we er iedere woensdagavond het beste van en ineens was daar Jamal.

Dat hij voor ons clubgebouw stond te wachten, was op zich niet raar. Ik had hem zelf uitgenodigd. Mijn team (DVVA 3) dreigde uit elkaar te vallen en we hadden gauw nieuwe spelers nodig. Hij was alleen zo opvallend op tijd en zijn plastic voetbaltasje was zo klein.

Ik had Jamal een paar dagen eerder ontmoet. Dat was op een zondagochtend toen ik door het Oosterpark reed. Daar slalomde hij om een stuk of 5 Afrikaans uitziende mannen om vervolgens koeltjes te scoren, zo tussen twee hoopjes jassen door. Direct werd er intens gejuicht en gescholden: beleving die ik afgelopen jaar een beetje had gemist bij mijn eigen elftal.

Jamals doelpunt betekende het einde van die wedstrijd. Jamal was duidelijk jonger dan de rest en ik besloot hem te wenken om te vragen of hij ook een officieel team had. We raakten aan de praat en ik kwam erachter dat ‘een officieel team’ zo’n beetje alles was dat hij had. Blijkbaar was de KNVB de enige Nederlandse instantie die hem, na zijn geweigerde asielaanvraag, officieel erkende als persoon. Nu was hij spits in de 3e klasse, maar het liefst wilde hij hoger.

Ik lees weleens wat, ben hier en daar op reis geweest en heb geproefd van verschillende kanten van het leven. Ik durf dan ook met enige zekerheid te stellen dat Nederland het gigantisch goed doet op veruit de meeste vlakken. Anders dan sommige van mijn linkse vrienden en mijn PVV buurman (hij woont zelfs aan de rechterkant) vind ik niet dat mijn overheid schromelijk tekort schiet in haar pogingen om zoveel mogelijk mensen gelukkig te maken. Ik weet alleen dat Jamal hier is, dat hij officieel niet mag werken, dat hij niet zomaar terug kan en dat hij er het beste van probeert te maken.

wij zijn hier
Jamals lievelingsgerecht

Pas nadat hij met ons mee had getraind, durfde Jamal te vertellen wat de belangrijkste reden was dat hij hoger wil spelen. Hij mocht afgelopen jaar gratis meedoen in een lager elftal, maar dat werd komend seizoen moeilijk. Bij ons zou hij qua techniek zeker passen, maar hij kwam te kort voor de contributie. Hij probeerde het nu bij verschillende selectieteams, zodat hij misschien niet hoefde te betalen. Toen ik hem vertelde dat wij geen selectieteam waren, begon hij te lachen. Dat had hij al in de gaten, maar hij vond mij wel aardig.

Jamal speelt inmiddels oefenwedstrijden en hoopt binnenkort te worden opgenomen in de selectie van Fortius. Wel traint hij nog regelmatig met mijn team mee. Hij vind ons aardig, houdt van het spelletje en wil zich nog altijd verbeteren.

Ik ben inmiddels wat meer over deze bijzondere balofiel te weten gekomen. Daar wil ik geen zielig verhaal van maken over belachelijke bootjes en hoeveel op de 10 het uiteindelijk halen. Wel wil ik jullie vragen om na te denken over iets lekkers voor jezelf, of een leuk cadeau voor een volgende verjaardag.

Met hulp van vrijwilligers en elkaar hebben ‘statusloze’ jongens als Jamal een kookboek gemaakt. Hierin vind je talloze fantastische gerechten uit ‘hun’ Afrika. Met de verkoop van dit boek kan Jamal toch iets verdienen en makkelijker contact met andere mensen maken. Vanwege zijn gebrek aan een netwerk heb ik aangeboden om reclame voor Jamal Ismael te maken. Ik wil jullie vragen om mij hierbij te helpen. Dit kun je doen door dit bericht te delen en/of Jamals verrassend leuke kookboek vol persoonlijke verhaaltjes en goddelijke gerechten voor €15,- te bestellen bij mij.