AKA tiny BRITAIN

One of the perks of managing your own hours is that I get to watch a lot of soccer and other stuff. For example yesterday I watched the house of commons debate on Britains last possible Brexit deal and it was awesome!

I felt like viewing another soccer match, or football as the Brits like to call it, between 2 clubs at the bottom of the table. Both teams were fighting to stay in the race. Both were bound to fail.

Watching them utterly and painfully draw was even more grievous for a third team that was now all played out. That team was in favour of this deal. The other two were either for an extension of the negotiation period or a hard Brexit.

So why did I enjoy a match that had nothing but losers? Not because I’m from a team that’s closer to the top of the tables, but because I saw hope. Hope for more honesty in one of Europe’s real democracies, because several representatives were calling for a second referendum. They were all greated with cheers and applaus.

This final referendum would, to their believes, rightfully overturn that appalling first one. That first, rather sickening referendum, kidnapped by populists like Boris Jonson and other right winged fanatics. Politicians who were made for oversimplifying things for people so old they were probably dead by now.

Despite what’s being said in media throughout The Netherlands I am pretty sure we’re going to see that second referendum. Although the 391 representatives that voted AGAINST Mays deal are deeply divided. Almost none of the 242 who voted FOR the deal will vote for a No Deal today (13-03-2019).

I don’t only think there will be a second referendum. I also really hope so. We’d have front row tickets to watching neat British dinner tables being torn apart in utter despair. Imagine the American elections but with sentences like

“I would sincerely like to thank the right honourable gentleman to my left for that rather eccentric way of explaining something which is much more powerful when presented in an orderly fashion, my point being…”

etcetera.

Now imagine that sentence again but this time with a Scottish accent or in proper Welsh! Wouldn’t that be amazing? I have an interview for a regular job soon and I’ve told them I haven’t planned any holidays, or a vacation as they like to call it in that formerly grand nation. I might have to watch some house of commons debates in my new office though. Those matches are amazing!!

#inteGRRRatie

Nederlands Elftal onder 17, Ihattaren
About the text on his shirt. Please keep the following delight Dutch, KNVB!

Hey jij, mede sportnieuwsvolger en procrastinatiekampioen. Ik wil je aan iemand voorstellen. Als het goed is las jij net dat Het Nederlands Elftal onder 17 Europees kampioen is geworden (2018). Er is alleen een kans dat hierin niets over hem werd gezegd. Technisch zwaar begaafde, talenten hebben nog weleens de nijging om tekort te schieten in effectiviteit en de namen van zij met de mooiste acties worden zelden vermeld in de stukjes die onze #internetNEWSfeed halen. Daarom doe ik dat nu.

Ik heb het over de uitzonderlijke rechts- en soms linksvoor van ons Nederlands elftal onder 17. Je kent hem niet, maar je hebt zijn belofte vast al eens gezien. Hij loopt namelijk overal op pleintjes bij jou in de buurt en, tot vlak voor het begin van afgelopen seizoen (2017/’18) zelfs bij het eerste van Ajax (#34).

De jongen waar ik het over heb, is (mode)bewust, brutaal, beige en net zo vergroeid met de bal als het woord ‘brutaal’ met zijn sociale status. Vreemd genoeg, of misschien wel daarom, is het door mij uitgelichte exemplaar de enige Marokkaansachtige van deze lichting van mijn lievelingsteam. Dit terwijl het Nederlands zaalvoetbalelftal al jaren alleen nog maar lijkt te bestaat uit jongens met zijn soort techniek en achternaam.

Ihattaren, EK onder 17, Nederlands elftal
Laat hem alsjeblieft af en toe boven het maaiveld uitsteken, KNVB! #11Ihattaren #ZiyechWeggejaagd

In mijn boek De Bijbal werp ik een bescheiden licht op de Marokkaanse integratie gezien door de ogen van een voetbalfanaat. Ik schrijf daar over een kentering. Langzaam leek ons voetballandschap te veranderen. Hadden we eerst alleen half begrepen culthelden als #DriesBoussatta, #MounirElHamdaoui en #IsmailAissati, kwamen daar nu ook zogenaamde teamspelers bij als: #AdilAuassar, #YassinAyoub en #KhalidKarami, een zwaar geëvolueerde versie van #BerryvanAerle.

Ik zal jullie mijn pretentieuze conclusie en boosheid omtrent het wegvallen van Nouri en het wegjagen van Ziyech besparen. In plaats hiervan laat ik jullie achter met een naam. Onthoudt deze! Voor hem gaan jouw handen, de komende jaren, nog heel vaak op elkaar. Ik typ dit tijdens de finale. Mijn jonge idool dolt net zijn man met een panna om vervolgens een assist te geven met #buitenkantjelinks. In de halve finale scoorde hij trouwens zijn penalty met een #Panenka. #17jaar #DoeNormaal #Ihattaren.

Ihattaren, EK onder 17, Nederlands elftal
Het begin van de assist die ons uiteindelijk het EK onder 17 bezorgde

Gelukszoeker nr. 9

Dat hij voor ons clubgebouw stond te wachten, was op zich niet raar. Hij was alleen zo opvallend op tijd en zijn voetbaltasje was zo klein…

MIEZÈREND
Het was een echte Nederlandse zomeravond toen ik door de motregen naar voetbal fietste. Het seizoen zat erop en van de 75 spelers die mochten, kwamen deze laatste weken gemiddeld 11 mannen trainen. Samen maakten we er iedere woensdagavond het beste van en ineens was daar Jamal.

GEWOON BIJ ALBERT HEIJN
Dat hij voor ons clubgebouw stond te wachten, was op zich niet raar. Ik had hem zelf uitgenodigd. Mijn team (DVVA 3) dreigde uit elkaar te vallen en we hadden gauw nieuwe spelers nodig. Hij was alleen zo opvallend op tijd en zijn plastic voetbaltasje was zo klein.



PASSIEVRUCHT
Ik had Jamal een paar dagen eerder ontmoet. Dat was op een zondagochtend toen ik door het Oosterpark reed. Daar slalomde hij om een stuk of 5 Afrikaans uitziende mannen om vervolgens koeltjes te scoren, zo tussen twee hoopjes jassen door. Direct werd er intens gejuicht en gescholden: beleving die ik afgelopen jaar een beetje had gemist bij mijn eigen elftal.

STATUS: VOETBALLER
Jamals doelpunt betekende het einde van die wedstrijd. Jamal was duidelijk jonger dan de rest en ik besloot hem te wenken om te vragen of hij ook een officieel team had. We raakten aan de praat en ik kwam erachter dat ‘een officieel team’ zo’n beetje alles was dat hij had. Blijkbaar was de KNVB de enige Nederlandse instantie die hem, na zijn geweigerde asielaanvraag, officieel erkende als persoon. Nu was hij spits in de 3e klasse, maar het liefst wilde hij hoger.

VAN DUITSEN BLOED
Ik lees weleens wat, ben hier en daar op reis geweest en heb geproefd van verschillende kanten van het leven. Ik durf dan ook met enige zekerheid te stellen dat Nederland het gigantisch goed doet op veruit de meeste vlakken. Anders dan sommige van mijn linkse vrienden en mijn PVV buurman (hij woont zelfs aan de rechterkant) vind ik niet dat mijn overheid schromelijk tekort schiet in haar pogingen om zoveel mogelijk mensen gelukkig te maken. Ik weet alleen dat Jamal hier is, dat hij officieel niet mag werken, dat hij niet zomaar terug kan en dat hij er het beste van probeert te maken.

wij zijn hier
Jamals lievelingsgerecht

SELECTIEF
Pas nadat hij met ons mee had getraind, durfde Jamal te vertellen wat de belangrijkste reden was dat hij hoger wil spelen. Hij mocht afgelopen jaar gratis meedoen in een lager elftal, maar dat werd komend seizoen moeilijk. Bij ons zou hij qua techniek zeker passen, maar hij kwam te kort voor de contributie. Hij probeerde het nu bij verschillende selectieteams, zodat hij misschien niet hoefde te betalen. Toen ik hem vertelde dat wij geen selectieteam waren, begon hij te lachen. Dat had hij al in de gaten, maar hij vond mij wel aardig.

SPEELS
Jamal speelt inmiddels oefenwedstrijden en hoopt binnenkort te worden opgenomen in de selectie van Fortius. Wel traint hij nog regelmatig met mijn team mee. Hij vind ons aardig, houdt van het spelletje en wil zich nog altijd verbeteren.

ALVAST GEFELICITEERD
Ik ben inmiddels wat meer over deze bijzondere balofiel te weten gekomen. Daar wil ik geen zielig verhaal van maken over belachelijke bootjes en hoeveel op de 10 het uiteindelijk halen. Wel wil ik jullie vragen om na te denken over iets lekkers voor jezelf, of een leuk cadeau voor een volgende verjaardag.

KOOK-PUNT
Met hulp van vrijwilligers en elkaar hebben ‘statusloze’ jongens als Jamal een kookboek gemaakt. Hierin vind je talloze fantastische gerechten uit ‘hun’ Afrika. Met de verkoop van dit boek kan Jamal toch iets verdienen en makkelijker contact met andere mensen maken. Vanwege zijn gebrek aan een netwerk heb ik aangeboden om reclame voor Jamal Ismael te maken. Ik wil jullie vragen om mij hierbij te helpen. Dit kun je doen door dit bericht te delen en/of Jamals verrassend leuke kookboek vol persoonlijke verhaaltjes en goddelijke gerechten voor €15,- te bestellen bij mij.

Gelukkig nieuwsjaar


(Dit filmpje waarin je de betreffende gekkie ziet, werkt niet overal)

Normaal doe ik hier langer over, mijn columns. Dan gebeurt er iets nieuwswaardigs wat ik combineer met mijn leven et voilà. Maar dit gebeurt nu. Ik zit nu in een gezond volle trein tegenover een ongezond in zichzelf pratende man terwijl de conducteur te horen krijgt dat we iets hebben geraakt.

De trein komt tot stilstand en de man voor mij begint over hoe hij iedereen dood wil maken. Ik ben de enige die hem verstaat.

Misschien komt het doordat zich net stressloos een Moslim(achtige)familie met 2 jonge kinderen over de overgebleven plekken rond mij heeft verdeeld. Misschien komt het doordat het jongetje uit dit gezin doodleuk zit te minecraften naast ‘de mogelijke (toekomstige) moordenaar’.

Misschien is het dat oudere echtpaar wat al vriendelijke gebaren maakt vanaf het moment dat ze mij en mijn leenhondje Mickey zagen. Misschien komt het ook doordat ze hier niet mee ophielden nadat ze mijn nagellak zagen, een nieuwjaarscadeautje van een dronken vriendin die vond dat ik op Prince leek op oudejaarsavond.

Misschien is het de vibe van dat blonde meisje wat niet heel hard met haar studentikoze vriendin praat over hoeveel jongens ze om haar vingers windt. Of misschien is het Mickey die constant manieren verzint om zo schattig mogelijk dit stukje te wissen door op backspace te drukken met zijn staartje. Hoe het ook zij, het is alsof niets mij vanavond kan raken.

En waarom zou dat het ook. Ik sta aan het begin van het 2017, MIJN jaar. Dit vier ik komende zondagmiddag met een kleine borrel. Niet omdat ik anders nooit meer iemand zie. De meesten van jullie zie ik vaker dan ik Sylvana wil zien. Het is gewoon tijd. Zondag is het ideale moment voor een gezapige theeparty, een borrel waarbij we weer eens echt met elkaar praten. Ik bedoel met jullie, niet met de middelen van die avond.

De psycho heeft het inmiddels op Mickey gemunt en doet hem na, tenminste hoe Mickey ademt. De vrouw van het oudere echtpaar ziet hoe ik dit weglach en knipoogt naar me. Dat wat onze trein had geraakt, bleek ‘een hele grote boom’, de trein begint weer te rijden en de man stopt met na-ademen.

We rijden alweer drie minuten. De psycho heeft inmiddels zijn ogen dichtgedaan. Hij brabbelt nog wat, maar is nauwelijks meer te verstaan. Iets over het koningshuis, de overheid en het constante fucken van de minima.

Ik zit in de trein naar Amsterdam en heb nog altijd niets wat lijkt op een aanslag of aanranding meegemaakt. Voelde dat maar niet zo nieuwswaardig…

 

IOVOBVO 3


This morning in the news there was a strange story on North-Korea. There, in a social experiment, they have raised 3000 children in complete isolation from the rest of the world…

IOVOBVO 3

Hello, my name is Prasad Postma. I grew up in a small village close to Groningen, but I’ve lived in Amsterdam for many years.

During that time our capital has taught me a lot, but I still have loads of questions like: why haven’t I seen Bert and Ernie on a boat yet, how come hijabs don’t seem to work and why are there so many weirdo’s here?

In IOVOBVO I try to find the answer to all these questions and more, using nothing but (outdated equipment and) my extraordinary journalism skills.

Watch, comment or just enjoy how I unveil some of Amsterdams most mind-blowing mysteries.

 

Rambamdiedam

I’m pretty happy with myself. My eyebrows work with my jaw, my biceps work with my waist and my skin color works with the way I walk. The only thing I really need is work and just recently I found out that, in order to land my dreamjob, I probably had to look quite a bit different…

 

The After App

Maar waarom zei ze dat? Waarom zeiden al Mathilde’s vriendinnen hetzelfde en waarom wist ik toen nog helemaal van niks?


THE AFTER APP

Beyonce was in Amsterdam dit weekend. Ik volg haar niet echt, check soms hoe klein haar pakjes zijn, maar ze is hartstikke lekker bezig. Ik doel natuurlijk op haar carrière, want volgens mij gaat het minder goed in haar liefdesleven. Omdat ik zelf niet bij haar optreden in het toekomstige Johan Cruiyjijyeifffstadion was en ik nu al dik dertig seconden stil ben, zeg ik gauw: ‘Eh… ik ben op date geweest’.

Ik zeg dit tegen mijn moeder die me belt met de vraag of ik nog iets leuks heb gedaan. Vroeger praatte ik nooit met haar over dit soort zaken, maar de laatste jaren doe ik het vaker. Dat ik nu begon over een eerste date was blijkbaar toch verrassend, want mijn mama’s reactie laat lang op zich wa… ‘Oh ja, het is dus uit met Mathilde, mam.’ Het blijft nog even stil gevolgd door: ‘Misschien had je beter daarmee kunnen beginnen, Pras. Maar goed, dit had je allang aan zien komen, nietwaar?’

Nu blijf ik stil. Waarom zegt ze dat? Waarom zeiden al Mathilde’s vriendinnen hetzelfde en waarom kwamen wij daar zelf pas na een half jaar achter? Met ‘wij’ bedoel ik natuurlijk Mathilde, want ik begrijp er nog steeds geen r**t van.

Op de avond dat Mathilde het uitmaakte, zei ze dat ze het eigenlijk na onze eerste date al had geweten, als ze eerlijk was geweest en ineens kreeg ik een briljante ingeving. Dit idee was, zoals alle briljante ideeën behalve de Brazilian wax, gebaseerd op een hele logische vraag. Waarom zijn er zo verschrikkelijk veel mogelijkheden om een date te scoren, maar is er nog niets om je te helpen bij de evaluatie?

Ik drukte mijn moeder weg en begon dit idee verder uit te werken, hopend dat ik ‘doei’ had gezegd. Het moet toch mogelijk zijn om iets te creëren dat je helpt om beter te beoordelen hoe een date is gegaan; een app die je helpt voorspellen hoe de ander het zou doen op de lange termijn, die je stimuleert om eerlijk te zijn naar jezelf en elkaar?

Mijn app toont een, constant van volgorde veranderende, lijst met stellingen die elk ongeveer tien
seconden blijven staan. Binnen die tijd moet je op één van de hoeken drukken, maar je mag de stelling natuurlijk ook swipen.

Wanneer je alle stellingen hebt gehad geeft de After App drie rapportcijfers: Eén voor de mate van plezier, eentje voor de kwaliteit (waarmee wordt gedoeld op zaken als op tijd komen, de anders outfit en de gekozen locatie) en eentje voor de voorspelde duurzaamheid.

In de betaalde versie kan je deze cijfers vergelijken met die van de andere partij en word je gewezen op eventuele gevaren voor de lange termijn. Hierbij horen ook tips met belangrijke gespreksonderwerpen voor een eventuele vervolgdate, bijvoorbeeld over het tempo waarin jullie verder willen gaan.

Een leuk extraatje van de betaalde versie is dat er wordt gekeken naar wat voor type jouw date was tijdens het beoordelen. Zat de ander vooral met de duim naar links- en rechtsboven te swipen, of was zijn of haar mening meer gematigd?

Natuurlijk is het belangrijk dat de drie minuten durende test eerlijk wordt ingevuld om te kunnen helpen, maar voor de zekerheid bevat ze ook een aantal controlevragen. Dit zijn stellingen waar iedereen het sowieso mee eens of oneens is zoals ‘Was het handig van Cameron om zo’n simpel referendum uit te schrijven?’ en ‘Is Jay Z racistisch omdat hij op zwarte piet lijkt?’. Resultaten van de ander worden pas aan elkaar kenbaar gemaakt als beide partijen hiermee hebben ingestemd en de ‘test’ ook helemaal hebben gemaakt.

Nadat ik de app in mijn hoofd heb geperfectioneerd, besluit ik om Mathilde te bellen en te vragen: ‘Hoe wist jij dat we uit elkaar zouden gaan? Hoe had jij het direct al kunnen weten?’ Opnieuw een stilte gevolgd door: ‘Je had het al direct over hoe ik mijn haar droeg en vervolgens keek je naar beneden…’

 

De Bijbal (radio-interview)

Vandaag werd ik geïnterviewd door Bert van Galen, onbekend van Kunst&Cultuur op AmsterdamFM. Hiermee kwam een lang verwachte wens in vervulling, want ongemakkelijker dan dit wordt het niet. Klik op de link en luister mee.

 

Waarom vrouwen irritant zijn

Eens in de zoveel tijd word ik geconfronteerd met vrouwelijk onvermogen om te gaan met stress. Gisteren bijvoorbeeld toen ik met eentje, mijn beste vriendin, aan het racen was om de pont te halen…

WAAROM VROUWEN IRRITANT ZIJN

‘…Guusje ter Horst en Marijke Linthorst zijn inmiddels bereid tot een compromis aangaande het zorgconflict. Hun eindoordeel laten ze echter afhangen van Adri. Mocht dit wetsvoorstel niet door de eerste kamer komen dan treed minister Edith Schippers waarschijnlijk af en is er een kabinetscrisis…’

Eens in de zoveel tijd word ik geconfronteerd met vrouwelijk onvermogen om te gaan met stress. Gisteren bijvoorbeeld toen ik met mijn beste vriendin, aan het racen was om de pont te halen. Samen fietsten we vanuit Amsterdam West richting de NDSM-pont toen zij ineens leek te remmen om af te slaan. ‘Hier rechtdoor!’ schreeuwde ik gauw. ‘Rechtdoohòòòòòr!’ Het ‘hoer’ bleef impliciet en dat was misschien maar goed ook. Anders was mijn vriendin twee seconden later hoogstwaarschijnlijk tegen dat onverwachts opzij zwenkende 45 km wagentje aan geknald. Nu kon ze deze nog net ontwijken en bleef het grappig. Voor mij.

Ik had natuurlijk een goede reden om zo tekeer te gaan. Mijn vriendin heeft het een tijdje terug uitgemaakt en deze persoon, met exact evenveel borsten, dacht dat ze een snellere route wist. Zij dacht dat ze een snellere route wist, sneller dan die van mij… Even voor de duidelijkheid, ik logeer regelmatig bij haar en het is overduidelijk dat ik altijd alles sneller doe. Ik eet sneller, ik kook sneller, ik was sneller af, alles! …op inbinden na misschien, maar daar heb je ook weinig aan.

Honderd meter na haar bijna botsing nam mijn vriendin opnieuw wat gas terug. In eerste instantie ging ik er vanuit dat ze plaats zou nemen in mijn slipstream, maar ineens klonk daar: ‘Ik vind het niet fijn dat je mij zo strest. Ik zie jou wel bij mijn huis.’ Dus trapte ik door. ‘Ze zal het weten ook.’ dacht ik. ‘Het gaat vast zo regenen.’

Het was ook zo’n stomme, typisch vrouwelijke reactie. Alles direct persoonlijk maken. Mijn lichte stemverheffing was alleen bedoeld om het pontje te halen. Dat wilde zij toch ook? Ze had het aan mijn wijsheid te danken dat ik niet daar met haar in discussie ging want dat pontje zou niet op ons wachten en regen trekt zich al helemaal nergens wat van aan.

Langzaam veranderde mijn stevige tempo in een heuse race tegen een onzichtbaar peloton. Ik begon te trappen als een malle en keek niet meer om. Negen genegeerde rode lichten later pas zou ik weer kijken, de haast voorbij. Drie minuten te vroeg was ik het NDSM-pondje opgeknald terwijl dikke druppels zich vermengden met het IJ.

Zorgstelsels in landen met miljoenen inwoners zijn per definitie ingewikkeld. Zelfs wanneer intelligente, redelijke mensen deze willen verbeteren zijn de uitkomsten van hun voorgestelde maatregelen niet gemakkelijk te duiden in ‘goed’ of ‘fout’. Men kan hooguit een inschatting maken.

Minister Schippers en haar team hebben een aanpassing bedacht voor ons zorgstelsel. Het idee hierachter is dat het grootste gedeelte hiervan in stand én betaalbaar blijft. Het nadeel is dat (minder rijke) mensen die kiezen voor de goedkoopste variant de keuze voor hun arts leggen bij de verzekeraar. Deze gaat graag voor dat ziekenhuis wat de, door haar cliënt gevraagde, zorg het goedkoopst aanbiedt. Voorstanders van de aanpassing zien goedkoop in deze als een onderdeel van de algehele efficiëntie om het stelsel betaalbaar te houden. Tegenstanders zien haar als inperking van keuzevrijheid en afdoen aan kwaliteit.

Wanneer je als ziekenhuis vaker een gecompliceerde breuk voor de kiezen krijgt, word je hier normaal gesproken beter in, of in ieder geval efficiënter. Het AMC in Amsterdam bijvoorbeeld krijgt veel vaker mensen met gecompliceerde breuken dan het Gemini ziekenhuis in Den Helder. De beste artsen werken natuurlijk niet allemaal bij het AMC. Dat Gemini misschien minder efficiënt is ingericht voor de komende stroom gipsvluchten, betekent dus niet dat skiërs hier minder goed worden geholpen. Een operatie daar is waarschijnlijk wel iets duurder voor de betreffende verzekeraar.

Zowel de voor- als de tegenstanders van de aanpassing aan het zorgstelsel hebben op hun manier gelijk. Maar PvdA dissident Adri Duivesteijn zet natuurlijk niet voor niets zijn voet zo tief in de schnee. Hij is, evenals zijn vrouwelijke medestanders, onlangs lager op de lijst gezet voor de Eerste Kamerverkiezingen en dat zullen ze weten. Adri overziet namelijk altijd alles beter dan zijn partijgenoten, behalve wanneer hij zich moet overgeven.

Na een boottochtje en een heel klein stukje fietsen stak ik, redelijk droog, mijn leensleutel in de deur van de container van S. Toen ik de deur opendeed, begroette zij mij met: ‘Ik denk dat je beter het korte pontje had kunnen nemen, Pras. Die vanuit de Spaarndammerbuurt.’ Gevolgd door een meer gemeende dan gemene glimlach.

Autisten denken extreem mannelijk. Zaken zijn goed of fout en voor nuances is nauwelijks ruimte. Asperges, zoals ik, hebben exact hetzelfde alleen gaat het bij hen juist om kleine dingen die door anderen onterecht worden geclassificeerd als zijnde nuances. De sukkels. Zo wist ik niet alleen wat de snelste route was, ik wist ook waarom. Ik had namelijk al ingeschat welke kruispunten we konden ontwijken en over welke je gemakkelijk heen kon crossen omdat er voldoende speling zat tussen rood en groen voor de verschillende richtingen. Ik had nagedacht over windrichting, heuveltjes, toeristen en taxi’s. Ik wist zeventien miljoen procent zeker wat de kortste route was.

Terwijl mijn vele malen drogere vriendin thee voor me inschonk, begon ik ineens te huilen. ‘Je hebt een rotdag, hè?’ zei ze, waarop ik reageerde met: ‘Hoe kon ik dat nou weten.’ in half verstaanbaar gesnotter. Na een knuffel ging ik verder met: ‘Wat ontzettend irritant dat je net je gelijk er niet inwreef. Mij een beetje laten nadenken…’

That Sticky Stuff

The Netherlands have a famous saying that Saturday is the most beautiful day of the week because of soccer. I have celebrated…

THAT STICKY STUFF

I have celebrated the ‘saying’ at the top of this page, for nearly half my life, but until recently, I didn’t seem to fully grasp it’s meaning.

It was 1993, my pubes almost appeared like they belonged down there, I rebelled against absolutely everything, it were the most thrilling days of my life. I discovered girls and vice versa, I found out my parents weren’t always right and I won all my fights while losing them at the same time. For instance, I got my parents to let me stay up till 23:00 to be able to watch the X-files, but was banned from our remote right after 21:00. On Saturdays however I played soccer and used to be, at least momentarily, freed from their constant mild Christianity a pressure not yet consciously felt in elementary, but quite similar to gravity.

Early that morning (dear Lord, we used to play early) I felt something sticky while reaching for my gear. When I pulled it out it appeared to be one of my shin guards. ‘Why does that always happen to things I haven’t used in a while?’ I asked myself. This happened in our dressing room while getting ready for an important match against our nemesis and it was at that moment that Gerardus, our obese coach, decided it was time for a speech.

Living in a small rural community Gerardus had seen us skip church more and more regularly which got him worried. It was either that or he actually thought there was a link between apostle Peters famous betrayal of Christ and our recent defeat. Whatever it was, it felt as if Gods notions of normal had now taken over my Saturday mornings as well and I was more then ready to make someone pay for that.

Gerardus ended his speech with: ‘So actually it’s all about soccer pitch chivalry’. While he desperately tried to replace my preacher, I heavily enjoyed the inevitable erosion of every principle bone in my body, greeting his final statement with an arrogant grin and an applause that lasted uncomfortably long. I then rolled down my socks, untied my shin guards and Crip-walked to the pitch (oh Lord, I loved crushing toes).

The match itself was gruesome. Our coach, a bear of a man who believed ones entire body consisted of shoulder, was also our referee and in accordance with his believes he never raised his whistle for a foul. This allowed our opponents to compensated their minimal motor skills with some excellent ligament stretching. Becoming fiercely frustrated we tried to appeal to referee Gerardus by portraying a crucified Christ every third unpunished tackle. After my third bleeding Jesus, I had bitten my lips to enhance believability, Gerardus started laughing and applauding awkwardly long. That’s when I gave up on trying to score a goal and focused on preventing them.

Because they couldn’t and we weren’t allowed the match was destined to remain 0 – 0 until the ninetieth minute. In those seconds God seemed to finally look our way and decided it was time for some divine intervention. He whispered to one of their defenders to pass the ball back to his keeper without checking if there was still someone in between. It was me. I controlled his pass, turned, looked, lobbed and scored followed by a harmonic roar as seldom heard before on those fields of joy.

Looking back with a gigantic smile I suddenly heard a whistle. When I looked in the direction of that horrible sound I saw Gerardus, who was at least fifty feet away, making the offside sign. My memories become blurry from that moment, but our referee/coach died a few days after his terrible mistake that made us draw that game. Heart-attack, dear Lord he was fat – and we didn’t play the following weekend. The whole team attended his funeral, all just days ago having wished he was dead.

That happened twenty-three years ago. Three years ago (2012) more than a million Dutch amateur soccer players left their shin guards in their smelly bags. Thousands of pitches stayed empty for the weekend as soccer crazed Holland desperately tried to make a statement against violence around the pitch. All because a bunch of morons, who’d obviously never understood the concept of honour, kicked a failing assistant referee to death.

I can still clearly recall the hate I felt towards Gerardus back then. But my opinion about that feeling is as thin and wrinkly as my pubes. I’m only certain that I no longer like everything surrounding soccer, that you should never fight one guy with a group and that Chivalry is something that sticks. It just has to be shown from time to time, especially around those (un)holy chalk lines on the most beautiful day of the week.