Menu +

Waarom Prasperger

Ik ben net afgewezen voor een baan. Ik wist vrij zeker dat ik dit werk nooit serieus zou kunnen nemen, maar ja…



DAAROM PRASPERGER


Wandelend door de supermarkt hield mijn maag (of genetische bagage) me plotseling staande. Even keek ik achterom, maar er was niemand te zien. Gelukkig. Geen mens die zag dat ik met de plofkip flirtte. Kaal gepikt en opgefokt als een Russische  roeier lag ze daar naast een net iets minder vette scharrelaar.


Ook die is fout’ vertel ik mezelf, terwijl mijn maag rommelt en mijn keel extra speeksel aanmaakt. Ik probeerde mezelf voor te stellen hoe laatstgenoemd kipje krampachtig over andere kluifjes klauterde, angstig op zoek naar een plek om zich oprecht gevogelte te voelen. Daar wilde ik niet aan bijdragen natuurlijk, maar waarom dan toch die twijfel?


Mijn sollicitatie bij stichting Varkens in Nood ging trouwens goed tot mijn interviewer me om een boude stelling vroeg. “Iets als ‘varkens zijn de Joden onder de dieren’”, zei hij omdat dit blijkbaar hun meest succesvolle mediamoment was. Mijn hierop volgende gniffel verraadde volgens de betreffende medewerker een gebrek aan passie.


Een verleidelijke blik en: “Dat compenseer ik met schrijftalent!” ten spijt, werd ik bedankt voor mijn tijd. De dagen dat mijn bewierookte blikvangers mij uit dit soort situaties konden redden, waren overduidelijk voorbij. Het was crisis en voor mij konden ze vijftig anderen krijgen. “Dat u goed kunt schrijven, kunnen wij van tevoren niet zien.”, hoorde ik hem nog zeggen terwijl ik de deur uitliep en hij had gelijk.


Wenkbrauwen’ dacht ik ineens, terwijl ik nog altijd voor de kippen stond. Varkens moeten wenkbrauwen krijgen! Daarom hoor je ook nooit iemand huilen om hardhandig behandelde haringen. Het maakt niet uit hoeveel pijn je die doet, ze blijven je aanstaren met die koude knikkers. Ik zuchtte. Het was een meer dan briljant plan, maar natuurlijk veel te laat voor mijn sollicitatie.


Je kunt nog zo vaak vertellen dat je fantastisch kunt schrijven, dat varkens op Joden lijken, of dat scharrelkippen net zo lijden als hun collega’s in legbatterijen, mensen hebben plaatjes nodig. Varkens zijn vrolijke, intelligente wezens met wonderbaarlijke ogen. Stichting Varkens in Nood, moet Omroep Max sponsoren, en hen een varken schenken met geïmplanteerde wenkbrauwen. Vervolgens moeten ze dat beestje mee laten doen met Nederland in Beweging, liefst lachend en met massa’s mascara.


Er is inmiddels een man naast mij komen staan. Even kijkt hij opzij. Dan grijpt hij naar het plofmormel en stopt deze gauw in zijn mandje. “Biologisch is beter, he?” zeg ik. “Voor de kippen.” Hij loopt gniffelend weg, wijst naar zijn achterzak en roept: “Eind van de maand, hè! Voor mijn portemonnee.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.