Read Comments

FC DLLWHZ 3

OP M’N LAATSTE BENEN

Ik zat dit weekend met mijn kalende kop op het beste terras van Amsterdam te genieten van een biertje. Ik hou daar niet echt van, maar de alcohol doet mij vergeten dat ik inmiddels voor de 10e keer bezig ben met mijn allerlaatste voetbalseizoen. Hierna stop ik echt. Heb het beloofd aan mijn knieën.

Links van mij zaten onze back, wiens naam ik altijd vergeet, een meisje dat ik ook niet ken en Pim onze nieuwe aanwinst en tevens mijn jongste teamgenoot. Pim is ergens tussen de 25 en 12, maar dit verhaal gaat niet over schaamhaar. Dit stuk gaat over geluk en het begon met wat scherven.

Het flesje dat iemand achter ons liet vallen, werd direct opgeruimd door de terreinknecht van de vereniging waar wij vandaag hadden gedaan alsof we voetballers waren. Deze man, beter bekend als Kaasimodo, compleet met bochel, klompen en een uitkering, pufte en steunde bij iedere beweging.

Pim zag dit en zei:

“Ik heb dus ook altijd vet veel pijn op de dag na onze wedstrijd.”

Hij wilde dit statement afmaken met iets als ‘dan loop ik dus net als Kaasimodo’, maar zover kwam het niet, want hier had iedereen iets op te melden.

“Ik heb gvd nu al pijn!”

Foeterde Sjoerd, net zo lomp als hij ook altijd inpaste.

            “Ik had al pijn tijdens de warming-up.”

Siste Stefan met dezelfde blik die hij ook altijd gebruikte wanneer hij vond dat de scheidsrechter had moeten fluiten.

“Ik had vannacht al last.”

Knipoogde Kevin, onze veel te knappe spits, gevolgd door:

“Ik had misschien ook niet allebei die mei…”

“Ik loop al de hele week mank!”

Interrumpeerde Casper, onze 40-jarige centrale met de draaicirkel van Saturnus en de aanname van een biljarttafel, hem. Na die laatste opmerking keek Pim naar mij. Hij wist allang dat ik dit soort rijtjes vaak afsloot met een keiharde opstoot.

Maar ik bleef stil. Ik had wel iets te melden en dat was absoluut de overtreffende trap van Caspers verhaal, maar ik kreeg het niet over m’n lippen. Als ik nu zou zeggen hoe het zat…

Als ik nu eerlijk zou bekennen dat ik eigenlijk al niet meer normaal kan lopen, dat ik zelfs in de voetbalarme afgelopen anderhalf jaar iedere dag met moeite iedere trappetje was afgedaald. Dan zouden mijn teamgenoten mij niet meer opstellen, me tegen mezelf beschermen. Dan was het na 43 jaar vol overgave, als een malle achter alle ballen aanjakkeren voorbij. Dan was ik klaar.

FC De Laatste Loodjes Wegen het Zwaarst is een tweewekelijks terugkerende column over mijn laatste jaar als voetballer.

Tags:
Categories DLLWHZ

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.