Menu +

Gelukkig nieuwsjaar

Normaal doe ik hier langer over, mijn columns. Dan gebeurt er iets nieuwswaardigs wat ik combineer met mijn leven et voilà. Maar dit gebeurt nu. Ik zit nu in een gezond volle trein tegenover een ongezond in zichzelf pratende man terwijl de conducteur te horen krijgt dat we iets hebben geraakt.

De trein komt tot stilstand en de man voor mij begint over hoe hij iedereen dood wil maken. Ik ben de enige die hem verstaat.

Misschien komt het doordat zich net stressloos een Moslim(achtige)familie met 2 jonge kinderen over de overgebleven plekken rond mij heeft verdeeld. Misschien komt het doordat het jongetje uit dit gezin doodleuk zit te minecraften naast ‘de mogelijke (toekomstige) moordenaar’.

Misschien is het dat oudere echtpaar wat al vriendelijke gebaren maakt vanaf het moment dat ze mij en mijn leenhondje Mickey zagen. Misschien komt het ook doordat ze hier niet mee ophielden nadat ze mijn nagellak zagen, een nieuwjaarscadeautje van een dronken vriendin die vond dat ik op Prince leek op oudejaarsavond.

Misschien is het de vibe van dat blonde meisje wat niet heel hard met haar studentikoze vriendin praat over hoeveel jongens ze om haar vingers windt. Of misschien is het Mickey die constant manieren verzint om zo schattig mogelijk dit stukje te wissen door op backspace te drukken met zijn staartje. Hoe het ook zij, het is alsof niets mij vanavond kan raken.

En waarom zou dat het ook. Ik sta aan het begin van het 2017, MIJN jaar. Dit vier ik komende zondagmiddag met een kleine borrel. Niet omdat ik anders nooit meer iemand zie. De meesten van jullie zie ik vaker dan ik Sylvana wil zien. Het is gewoon tijd. Zondag is het ideale moment voor een gezapige theeparty, een borrel waarbij we weer eens echt met elkaar praten. Ik bedoel met jullie, niet met de middelen van die avond.

De psycho heeft het inmiddels op Mickey gemunt en doet hem na, tenminste hoe Mickey ademt. De vrouw van het oudere echtpaar ziet hoe ik dit weglach en knipoogt naar me. Dat wat onze trein had geraakt, bleek ‘een hele grote boom’, de trein begint weer te rijden en de man stopt met na-ademen.

We rijden alweer drie minuten. De psycho heeft inmiddels zijn ogen dichtgedaan. Hij brabbelt nog wat, maar is nauwelijks meer te verstaan. Iets over het koningshuis, de overheid en het constante fucken van de minima.

Ik zit in de trein naar Amsterdam en heb nog altijd niets wat lijkt op een aanslag of aanranding meegemaakt. Voelde dat maar niet zo nieuwswaardig…

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.