Read Comments

EEN VRAAG OVER MIJN VERSLAVING

Gisteren, bijna 300 dagen na de verkiezingen kwam mijn lievelingsland dan eindelijk met een officiële opstelling. Niet voor Qatar, maar voor het WK coronabestrijding en deflatie.

Maar liefst 20 ministerposten telt onze nieuwe regering en hoewel ik al langer op zoek ben naar een andere baan, heb ik niet gesolliciteerd. Er is gewoon iets aan een functie waarbij standaard de helft van je landgenoten vindt dat je het kut doet waar ik niet zo van hou en daarnaast mis ik de nodige ervaring.

Daarom koos Mark ook voor Kajsa Ollongren op defensie. Zij werd de afgelopen jaren constant in het defensief gedreven en vocht keihard terug. Daarom komt Ernst Kuipers op het ministerie van volksgezondheid. Ernst houdt zoveel van ons lichaam dat hij na 6 jaar studeren, terwijl al zijn vrienden al klaar waren, zich nog 2 jaar verdiepte in ons darmkanaal.

Daarom hebben ze Conny Helder ook gevraagd om zich binnen VWS te richten op het onderdeel ‘langdurige zorg’. Conny is daarin namelijk buitengewoon ervaren. Van jongs af aan is zij al bezig met het zorgen voor mensen en ook steeds meer voor de mensen die deze zorg moeten leveren. Conny staat voor minder administratieve rompslomp, dus meer handen aan het bed en blijvend betere zorg.

Wel een beetje gek dat ze haar ook hebben gevraagd om zich te bekommeren over alle sporters. Als ik Conny bekijk, zie ik namelijk niet direct een atleet. Ik zie wel die vraag: “Heb je nog gesport?” rondzweven. Een vraag waar de Conny’s van deze wereld steevast op reageren met: “Tis er niet van gekomen deze week.” gevolgd door zo’n glimlach waarbij maar één van hun kinnen meebeweegt.

Ik heb de afgelopen 2 jaar niet geklaagd. Ik heb geen columns geschreven over ons kortzichtige coronabeleid. Ik heb mijn mond gehouden toen we het keer op keer beter deden dan de meest gunstige prognose. Ik heb gezwegen over hoe de angst regeerde zonder de modellen die haar verkochten serieus tegen het licht te houden.

Ik heb niet geklaagd, want ik vergaf het de poppetjes van onze vorige opstelling. 17 miljoen meningen managen is onmogelijk, we vochten een hele nieuwe wedstrijd, dat deden we samen en bijna niemand had ervaring

Maar nu moet ik toch iets kwijt, want we staan aan het begin van een nieuwe ronde en dit gaat over een essentieel onderdeel van mijn leven. Dit gaat over iets dat de afgelopen 2 jaar, anders dan blowen, ziek veel moeilijker is gemaakt en daar baal ik van, want hier ben ik aan verslaafd.

Ik trek vandaag mijn bek open omdat ik niet geloof dat onze nieuwe minister zich hard zal maken voor mijn noodzaak. Ik denk niet dat ons poppetje van sport ook maar iets begrijpt van de beleving die hierbij hoort. Conny was vast een fantastische voorzitter van zorginstelling tanteLouise, maar ze ziet er ook uit als een tante Louise en beesten op de vierkante meter gaat voor haar gewoon altijd over eten.

Ik zit hier te schreeuwen omdat ik niet geloof dat deze mens ook maar iets begrijpt van zalige woedeaanvallen op een bokszak, sprintjes op een fiets die niet vooruitgaat en het rondpompen van bloed door spieren die nooit stoppen, zeker geen hele week. Ik wil weten waarom er iemand op de portefeuille sport zit die hier overduidelijk niks mee heeft.

Tags:
Categories politiek

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.