Read Comments

kunstMATIG intelligent

Dat corona is bedacht door de makers van winkelmandjes weet iedereen, maar dat is niet het enige. Al sinds de eerste halve lockdown voel ik een groeiende behoefte om een nieuwe taal te leren, of een bekende bij te nailen, en dat kan geen toeval zijn.

Toen Mark maandag zijn dickzwarte boodschap bracht, begon ik zelfs zomaar te googelen op typisch Britse uitspraken. Busy zijn met zaken waar ik voor de rest van mijn leven baat bij heb, betekent in de praktijk dat ik scrol door semirandom posts, terwijl ik chicken en egg speel met Google (ik mag G zeggen).

‘Klikte ik op die foto van een koningin omdat ik dat wilde of omdat ik wil dat G dat denkt? Stond die suggestie er omdat het systeem nog niet perfect werkt of kent G mij beter dan ik zelf en hoezo heb ik ineens zin in thee?’

Procrastinationalistisch
Terwijl ik een slokje neem van de chai van mijn veel te hippe vriendin, bedenk ik me dat ik mijn vrienden, teamgenoten en everything gezellig steeds meer mis. Toch weegt het niet op tegen het beeld van artsen die litterally and figuratively moeten kiezen tussen wie ze wel en niet laten stikken.

Ondertussen valt het me op dat mensen er bloody alles voor over hebben om het woord ‘draconisch’ te mogen gebruiken en ineens valt mijn oog op een bijzonder boze post. Deze is van iemand die uiteen heeft gezet hoe weinig jongeren zijn overleden aan Covid en hoe erg het is dat hij geen kapsels meer mag creëren.

Not for a centimeter

Ik voel de behoefte om te counteren met het aantal andere zieken dat langer heeft moeten wachten om zich te laten behandelen, maar ik hou me in. Deze meneer is vast maar een paar boterhammen short of a picknick en het valt ook niet met woorden uit te leggen. Daarnaast is de twijfel natuurlijk niet helemaal uit de lucht gegrepen. Onze overheid heeft de hipsterlook bijvoorbeeld ook gepusht om het quarantainekapsel nu minder op te laten vallen. Dat zet je toch aan het denken.

Waarschijnlijk begrijpt alleen zorgpersoneel in het heetst van de strijd en mensen die ooit voor iets ernstigs zijn opgenomen, hoe belangrijk het is dat ons zorgniveau op peil blijft. Ook als dit ten koste gaat van onze (meestal stijgende economische) lijn en mijn gevoel dat één taal masteren genoeg is.

Door dit alles van me af te schrijven, is het gelukkig alweer tijd om te eten. Ik heb geen zin om naar buiten te gaan en pull wat bread uit de freezer. De Hippe heeft nog geen boodschappen gedaan en in de koelkast ligt alleen wat hele oude kaas. Daar hou ik niet van, dus wordt het weer peanut butter helaas.

Tags:
Categories must read

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.