Menu +

Een eigen huis

Natuurlijk hoef ik ze niet te vertellen hoeveel tijd ik, tot voor kort, besteedde aan het filteren van pornofilmpjes, maar ik overdrijf liever, dan valt de waarheid nog een beetje mee…

EEN EIGEN HUIS

Binnenkort ben ik jarig. Ik word dan achtendertig. Da’s tien jaar ouder dan Italiaans profvoetballer Marco Materazzi toen hij werd ontdekt en hij was al laat. Toch ben ik maar vier jaar ouder dan acteur Brendan Gleeson die Alastor Dwaaloog Dolleman speelde in de Harry Potter films en negenentwintig jaar jonger dan Bill Cosby toen hij eindelijk beroemd werd voor waar we hem altijd om zullen herinneren.

Met andere woorden, ik heb dus nog wel even om mijn stempel te drukken en ik ga absoluut de goede kant op. Ik durf zelfs te stellen dat ik, sinds mijn vorige verjaardag, best veel heb bereikt. Natuurlijk zijn er ook een aantal zaken hetzelfde gebleven zoals de gemiddelde leeftijd van mijn vriendinnetjes en het feit dat ik binnenkort weer ‘op straat’ sta. Dan begint de gemeente hier namelijk te slopen en mijn huisje gaat eraan. In het nu volgende stukje zet ik één en ander even naast elkaar.

Hoewel ik dus al bijna veertig ben, date ik, zoals gezegd, nog regelmatig jonge meisjes en die lijken ook steeds jonger. Daar hoef je niet per se een waardeoordeel aan te hechten, maar mijn voetbalvrienden kunnen dat niet laten. Zij vragen mij vaak hoe ik dat toch voor elkaar krijg. Het antwoord, lieve lezer, is vrij zielig, tenminste dat was het lange tijd.

Feit is namelijk dat ik helemaal niet meer jonge meisjes aantrek dan ‘oude’, het zwaartepunt van mijn beginnende ‘flirts’ ligt zelfs gewoon rond mijn eigen leeftijd. Het zijn alleen de jonge meisjes die blijven. Die zijn nog niet zo vaak gestruikeld.

Mijn gespreken met, volgens mij, vreselijk sexy lachrimpels daarentegen, liepen helaas bijna altijd spaak na de vraag: ‘Wat heb jij allemaal gedaan vandaag?’ Na een volzin vol aangedikte ontboezemingen was het dan met dat gesprek meestal wel gedaan.

Natuurlijk hoefde ik ze niet per se te vertellen hoeveel tijd ik die dag had besteed aan het filteren van pornofilmpjes, maar ik overdrijf liever, dan valt de waarheid nog een beetje mee.

Bij jonge meisjes is dat, om de één of andere reden, dus nooit zo’n probleem. Bij hen is het: ‘Oh, ik vinger ook best vaak’ of ‘Ik ben ook al heel lang op zoek naar een baantje’ en ‘Was jij je kleren in de wasbak? Dat is zo gaaf!’

Mijn laatste scharrel maakte het wel erg bont. Haar eerste (en enige) vraag met betrekking tot mijn ‘toekomstplanning’ was, of ik dan wel wist hoe ik een band moest plakken, aangezien ik drie fietsen heb en nauwelijks geld voor onverwachtse uitgaven. We kenden elkaar toen al een half jaar.

Sinds kort heb ik eindelijk die, al zo lang begeerde, dagtaak met een salaris. Ik ben zelfs in de running voor een tweede zodat ik zelfs een beetje kan sparen. Het enige wat ik dan nog nodig heb, is een ietwat vastere kamer en misschien een beetje liefde, die van de blijvende aard.

Ach, de liefde. De liefde is mooi en zacht, zomaar voor haar het allerduurste ijsje kopen, of een ballon, of keihard op elkaar afrennen wanneer je elkaar een tijdje niet hebt gezien en niet boos worden wanneer ze struikelt want ze is nog maar twaalf…

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.