Read Comments

MIJN CV IS HALFVOL

Toen ik jong was, keerde ik regelmatig stenen om. Ik was mateloos gefascineerd door alle diertjes in de krochten van de aarde.

Ook toen al voelde ik mij vaak een buitenstaander, een gefabriceerde autist met een helikopterbrevet. Schriften vol gedichten schreef ik, die ik eens in de zoveel tijd kwijtraakte of maakte. Mijn andere specialiteit was wel duidelijk zichtbaar, mensen aan het huilen maken.

Standaard kwaad
Wanneer de juf mij al dan niet terecht bekritiseerde bijvoorbeeld. Dan wist ik haar woorden zo te draaien dat zij zich uiteindelijk doodongelukkig voelde. Dat vond ik niet zielig, die plek was mijn basis.

Vanwege een goed stel hersens en onze vertroetelstaat duurde het 30 jaar voordat ik toe moest geven dat ik een probleem had. Het is een steen die ik niet graag omdraai, maar je hebt mijn leven gered Diane en daarvoor ben ik je eeuwig dankbaar.

Het is nu 10 jaar later en ik dacht dat ik inmiddels beter was, tot afgelopen maandag. Het tegenovergestelde bleek tijdens mijn nieuwe oude baan waarbij ik vragen naar de zee zou dragen voor een wooncorporatie.

Na een tenenkrommende training van een week mocht ik eindelijk zelf bellen. Dankzij een goed ict-systeem en onze vertroetelstaat wist ik mijn klanten behoorlijk te helpen, maar totaal niet volgens de regels en maniertjes die mijn ervaren meeluisteraar (K) zich eigen had gemaakt.

Een paar gesprekken later
In de buitenspiegel van mijn helikopter zag ik hoe zij zich opwond, terwijl ik de ene na de andere klant op ludieke wijze om mijn vingers wond. Na mijn vijfde gesprek barste de bom.

K suggereerde dat het mij allemaal niet boeide. Alleen met haar ogen hoor. Letterlijk vroeg ze alleen maar hoe ik het zelf vond gaan. Ietwat geïrriteerd zei ik ‘ik hoop dat jij nu ter plekke verschrompelt en één wordt met de aarde’. Wat zij hoorde was: “Volgens mij was ik fantastisch, maar ik geloof dat jij wat aantekeningen hebt gemaakt?”

Nieuwswaarde
Als geadopteerde uit het buitenland heb ik veel tijd doorgebracht in de krochten van onze aarde. Zo was ik een tijdje dakloos, krijg ik regelmatig een uitkering en noemde ik, tot nog toe, alles waar ik geld voor kreeg een K-baantje.

Mijn adoptie was netjes geregeld hoor en ik ben daar ook niet per se tegen. Maar mijn verstoorde hechting werd een ziekelijke onzekerheid die zich, blijkbaar nog altijd, uit in allerlei onhandige manieren en maniertjes. Daarom stond ik een paar K(rokodillen)tranen na de evaluatie van mijn eerste ochtend bellen ineens weer op straat.

Letterlijk 2 uur later kreeg ik een mailtje van iemand bij een bekende krant. Hij had zich vermaakt met mijn aanmelding voor een stage daar en vroeg naar mijn beschikbaarheid.

Mijn sollicitatie was een grappige opsomming van de dingen waarin ik had gefaald, een baksteen in het gezicht van alles waar een normale sollicitatie om vraagt, maar hij had hem omgedraaid.

Tags:
Categories Geen categorie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.