WIE BEN JIJ?

“Op dat moment deed ik hier redelijk koeltjes over, maar als ik helemaal eerlijk was geweest, had ik toen makkelijk kunnen huilen…”

Als medewerker van goeie energiemaatschappij Vandebron
schrijf ik iedere week over mijn ervaringen bij één van de leukste bedrijven
van Nederland. Dit doe ik niet voor een enorme achterban aan volgers,
maar voor mezelf en mijn collega’s. Ben jij één van deze collega’s
en zie je iets dat volgens jou niet klopt, vertel het me, dan pas ik het aan.

(Scroll down for English:)

Bij Vandebron werken veel verschillende mensen. Zij die actief protesteren tegen Duitse bruinkoolmijnen en mensen zoals ik, die de lift nemen om tijd te winnen en elektriciteit te verspillen.

Er werkt zelfs iemand bij ons die in een zelfstandige daklozenopvang woont. Zijn vriendin moet zich melden als ze langskomt en voor 23:00 moet ze weer weg zijn.

In deze blog wil ik niet te diep in te gaan op het hoe en waarom ik die persoon werd, maar vlak voordat ik mijn huis verspeelde, raakte ik ook mijn baan kwijt.

Ondanks dat ik lang geen vaste slaapplek had, lukte het mij toch om af en toe te worden uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek. Na ieder interview werd mij echter steevast verteld dat men er van overtuigd was dat ik het werk aankon, maar dat andere sollicitanten beter pasten en 1 keer was ik zelfs letterlijk ‘te anders’.

Na mijn laatste sollicitatiegesprek, die ik mede kreeg dankzij één van mijn vele fantastische vrienden, moest ik lang, lang wachten op een telefoontje met de vraag wat ik zelf vond van het gesprek.

Met een vertwijfelde stem zei ik wat ik ook na alle voorgaande gesprekken had gezegd, dat ik goed bij de functie paste en dat dit, volgens mij, in het gesprek ook naar voren kwam. Die dag geloofde ik hier alleen nog maar weinig van.

Na een lange, lange, lange pauze vroeg de stem aan de andere kant van de lijn of dat alles was. Voordat ik kon zeggen wat ik echt dacht, ging ze verder met: “Wat fijn dat je dit zo ervaren hebt. Wij hadden hetzelfde. Je scoorde uitstekend in onze competentietest en hiernaast vonden we jou ook erg goed bij ons bedrijf passen. Je bent zo lekker anders.”

Tijdens de Hackathon van afgelopen vrijdag mocht ik weer eens lekker anders zijn. Ik beloonde mijn favoriete werkgever met het beste dat ik kon bedenken en uitwerken in een dag en zij beloonden mij.

Op dat moment deed ik hier redelijk koeltjes over, maar als ik helemaal eerlijk was geweest, had ik toen makkelijk kunnen huilen van blijdschap.
 
Bij Vandebron vragen ze je constant wat je van je baan, je leidinggevende en vooral ook van jezelf vindt en verwacht. Deze blog is bedoeld om jou te inspireren om dit vooral ook te doen.

Hoeveel tijd het invullen van jouw Impraise…shizzle kost, ligt helemaal aan jou. Doe wat goed voelt, maar wees vooral jezelf.

*

Als ode aan één van mijn beste vrienden
bij wie ik altijd mocht logeren, staat
hieronder een link naar de nieuwsbrief
van Amsterdam’s tofste dierenopvang:
Honden en katten samen? Jazeker, maar…


WHO ARE YOU?

We have all kinds of employees at Vandebron. People who actively protest lignite (brown coal) mines in Germany and people like me who take the elevator to win time and spill electricity.

We even have a guy who lives in an independant homeless place working at Vandebron. His girlfriend has to register when she visits him and she has to leave before 11 pm. This is not the place to go into how and why I got to be that guy, but right before I became homeless I also lost my job.

Even though I had to crash at different friends for a long time I did land the occasional job interview. But after every one of these meetings I was told that other applicants felt like a better fit and one time literally that I was ‘too different’.

After my last job interview, which I got thanks to one of my many fantastic friends, I had to wait for a long, long time before receiving a phone call asking me how I felt about the talk I had.

Filled with fear I answered what I’d been thinking after every interview, that I thought I was capable of handling  the job and that the conversation showed this. That day however I found my words much harder to believe.

After a long, long, long silence the voice on the other end asked if that was it. Before I could spill my guts, she continued with: “Great that it felt that way. We feel the same. You scored excellent in our analytics test and you’re a bit different from the rest of your team, which is great!”

During Vandebron’s Hackathon last friday I got to be different again. I rewarded my favourite employer with the best plan I could come up with and implement in a day and they rewarded me with applause and a pat on my back.

There and then I played it fairly cool, but if I’d been completely honest then, I could easily have cried from happiness.

At Vandebron you’re constantly asked about your job, your manager and especially yourself in the position you’re at right now and what you expect. This blog is meant to inspire you to do just that.

How long filling in your Impraise…shizzle takes, is completely up to you. Do whatever feels right. Just make sure to be yourself.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.